H τελετή έναρξης των Αγώνων της 30ης Ολυμπιάδας

Το Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου γίνεται απόψε το βράδυ ο σύγχρονος «ομφαλός της Γης», καθώς δισεκατομμύρια ζευγάρια μάτια απ΄ όλες τις γωνιές του πλανήτη θα παρακολουθήσουν την τελετή έναρξης των Αγώνων της 30ης Ολυμπιάδας, που αρχίζουν επισήμως το βράδυ στις 9 (11 μ.μ. ώρα Ελλάδας).

Χιλιάδες αθλητές από τις 204 χώρες που συμμετέχουν στους Αγώνες θα παρελάσουν στο Ολυμπιακό Στάδιο, με πρώτον απ΄ όλους τον σημαιοφόρο της ελληνικής αποστολής, Αλέξανδρο Νικολαϊδη, στο πρώτο μέρος της τελετής.

Στη συνέχεια θα έχουμε τις ομιλίες και την επίσημη έναρξη των Αγώνων, την οποία κατά παράδοση κάνει ο ανώτατος πολιτειακός άρχων της διοργανώτριας χώρας (στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας, η Βασίλισσα Ελισάβετ), το άναμμα του Ολυμπιακού Βωμού από τον τελευταίο λαμπαδηδρόμο και την εκφώνηση του όρκου αθλητών και κριτών.

Θα ακολουθήσει το καλλιτεχνικό πρόγραμμα, το οποίο έχει επιμεληθεί ο βραβευμένος με όσκαρ σκηνοθέτης Ντάνι Μπόιλ.

Ως είθισται, πολλά κομμάτια της τελετής παραμένουν…«επτασφράγιστο μυστικό» και μάλιστα αρκετά εξ αυτών παραλείφθηκαν από τη χθεσινή γενική πρόβα, προκειμένου να μην διαρρεύσουν μέσω του Τύπου ή των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης. 

Η τελετή, που φέρει τον τίτλο «Τα νησιά των θαυμάτων» (Isles of Wonder) και κόστισε 27 εκατομμύρια λίρες, φιλοδοξεί να «διασχίσει» τη βρετανική ιστορία και να την «παντρέψει» με τη σύγχρονη εικόνα της χώρας. 

Ο Μπόιλ έχει δηλώσει ότι θα ήθελε η τελετή έναρξης του Λονδίνου να παρομοιαστεί με εκείνη των Ολυμπιακών του Σίδνεϊ, το 2000, αλλά είναι σίγουρο ότι έχει ετοιμάσει αρκετές πρωτοτυπίες, με στόχο να εντυπωσιάσει τους τηλεθεατές, αλλά και τους θεατές, οι οποίοι έχουν πληρώσει ως και 2.012 λίρες για να εξασφαλίσουν μία θέση στις εξέδρες του Ολυμπιακού Σταδίου (μέχρι χθες πάντως δεν είχαν εξαντληθεί τα πλέον ακριβά εισιτήρια).

Σε ό,τι αφορά τη διάρκεια της τελετής, το πρώτο μέρος κρατάει κατά το πρωτόκολλο, περίπου μιάμιση ώρα, και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δεν είναι διατεθειμένη να κάνει... εκπτώσεις, αν και αποδέχθηκε να μειωθεί ο αριθμός των συνοδών που θα παρελάσουν μαζί με τις εθνικές αποστολές. 

Για το καλλιτεχνικό μέρος, φημολογείται ότι υπήρξαν πιέσεις στον Μπόιλ να μειώσει τη διάρκειά του, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ομαλή αποχώρηση των θεατών από το χώρο του Ολυμπιακού Πάρκου, εντός του (διευρυμένου) ωραρίου λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.

Η παρέλαση των αποστολών θα αρχίσει, όπως συμβαίνει πάντα, με την Ελλάδα, και θα ολοκληρωθεί με τη διοργανώτρια χώρα, τη Μεγάλη Βρετανία. 

Να σημειωθεί ότι υπάρχουν αθλητές που θα παρελάσουν υπό την Ολυμπιακή σημαία (όπως στην περίπτωση του Νότιου Σουδάν, που έχει κηρυχθεί ανεξάρτητο κράτος αλλά δεν έχει αναγνωριστεί ακόμη από τη ΔΟΕ).

Οι 204 χώρες που θα συμμετάσχουν στην τελετή έναρξης:

1. Ελλάδα (GRE)

2. Αφγανιστάν (AFG)

3. Αλβανία (ALB)

4. Αλγερία (ALG)

5. Ανδόρα (AND)

6. Ανγκόλα (ANG)

7. Αντίγκουα & Μπαρμπούντα (ANT)

8. Αργεντινή (ARG)

9. Αρμενία (ARM)

10. Αρούμπα (ARU)

11. Αμερικανική Σαμόα (ASA)

12. Αυστραλία (AUS)

13. Αυστρία (AUT)

14. Αζερμπαϊτζάν (ΑΖΕ)

15. Μπαχάμες (BAH)

16. Μπαγκλαντές (BAN)

17. Μπαρμπέιντος (BAR)

18. Μπουρούντι (BDI)

19. Βέλγιο (BEL)

20. Μπενίν (BEN)

21. Βερμούδες (BER)

22. Μπουτάν (BHU)

23. Βοσνία/Ερζεγοβίνη (BIH)

24. Μπελίζ (BIZ)

25. Λευκορωσία (BLR)

26. Βολίβια (BOL)

27. Μποτσουάνα (BOT)

28. Βραζιλία (BRA)

29. Μπαχρέιν (BRN)

30. Μπρουνέι (BRU)

31. Βουλγαρία (BUL)

32. Μπουρκίνα Φάσο (BUR)

33. Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (CAF)

34. Καμπότζη (CAM)

35. Καναδάς (CAN)

36. Νησιά Κέιμαν (CAY)

37. Κογκό (CGO)

38. Τσαντ (CHA)

39. Χιλή (CHI)

40. Κίνα (CHN)

41. Ακτή Ελεφαντοστού (CIV)

42. Καμερούν (CMR)

43. Λαϊκή Δημοκρατία Κογκό (COD)

44. Νησιά Κουκ (COK)

45. Κολομβία (COL)

46. Κομόρος (COM)

47. Πράσινο Ακρωτήριο (CPV)

48. Κόστα Ρίκα (CRC)

49. Κροατία (CRO)

50. Κούβα (CUB)

51. Κύπρος (CYP)

52. Τσεχία (CZE)

53. Δανία (DEN)

54. Τζιμπουτί (DJI)

55. Δομίνικος (DMA)

56. Δομηνικανή Δημοκρατία (DOM)

57. Ισημερινός (ECU)

58. Αίγυπτος (EGY)

59. Ερυθραία (ERI)

60. Ελ Σαλβαδόρ (ESA)

61. Ισπανία (ESP)

62. Εσθονία (EST)

63. Αιθιοπία (ETH)

64. Φίτζι (FIJ)

65. Φινλανδία (FIN)

66. Γαλλία (FRA)

67. Μικρονησία (FSM)

68. Γκαμπόν (GAB)

69. Γκάμπια (GAM)

70. Γουινέα-Μπισάου (GBS)

71. Γεωργία (GEO)

72. Ισημερινή Γουινέα (GEQ)

73. Γερμανία (GER)

74. Γκάνα (GHA)

75. Γρενάδα (GRN)

76. Γουατεμάλα (GUA)

77. Γουινέα (GUI)

78. Γκουάμ (GUM)

79. Γουιάνα (GUY)

80. Αϊτή (HAI)

81. Χονγκ Κονγκ (HKG)

82. Ονδούρα (HON)

83. Ουγγαρία (HUN)

84. Ινδονησία (INA)

85. Ινδία (IND)

86. Ιράν (IRI)

87. Ιρλανδία (IRL)

88. Ιράκ (IRQ)

89. Ισλανδία (ISL)

90. Ισραήλ (ISR)

91. Παρθένοι Νήσοι (ISV)

92. Ιταλία (ITA)

93. Βρετανικοί Παρθένοι Νήσοι (IVB)

94. Τζαμάικα (JAM)

95. Ιορδανία (JOR)

96. Ιαπωνία (JPN)

97. Καζακστάν (KAZ)

98. Κένυα (KEN)

99. Κιργιστάν (KGZ)

100. Κιριμπάτι (KIR)

101. Νότια Κορέα (KOR)

102. Σαουδική Αραβία (KSA)

103. Κουβέιτ (KUW)

104. Λάος (LAO)

105. Λετονία (LAT)

106. Λιβύη (LBA)

107. Λιβερία (LBR)

108. Σάντα Λουτσία (LSA)

109. Λεσότο (LES)

110. Λίβανος (LIB)

111. Λιχτενστάιν (LIE)

112. Λιθουανία (LTU)

113. Λουξεμβούργο (LUX)

114. Μαδαγασκάρη (MAD)

115. Μαρόκο (MAR)

116. Μαλαισία (MAS)

117. Μαλάουι (MAW)

118. Μολδαβία (MDA)

119. Μαλδίβες (MDV)

120. Μεξικό (MEX)

121. Μογγολία (MGL)

122. Νησιά Μάρσαλ (MHL)

123. ΠΓΔΜ

124. Μάλι (MLI)

125. Μάλτα (MLT)

126. Μαυροβούνιο (MNE)

127. Μονακό (ΜΟΝ)

128. Μοζαμβίκη (MOZ)

129. Μαυρίκιος (MRI)

130. Μαυριτανία (MTN)

131. Μιανμάρ (MYA)

132. Ναμίμπια (NAM)

133. Νικαράγουα (NCA)

134. Ολλανδία (NED)

135. Νεπάλ (NEP)

136. Νιγηρία (NGR)

137. Νίγηρας (NIG)

138. Νορβηγία (NOR)

139. Ναούρου (NRU)

140. Νέα Ζηλανδία (NZL)

141. Ομάν (OMA)

142. Πακιστάν (PAK)

143. Παναμάς (PAN)

144. Παραγουάη (PAR)

145. Περού (PER)

146. Φιλιπίνες (PHI)

147. Παλαιστίνη (PLE)

148. Παλάου (PLW)

149. Παπούα Νέα Γουινέα (PNG)

150. Πολωνία (POL)

151. Πορτογαλία (POR)

152. Βόρεια Κορέα (PRK)

153. Πουέρτο Ρίκο (PUR)

154. Κατάρ (QAT)

155. Ρουμανία (ROU)

156. Νότια Αφρική (RSA)

157. Ρωσία (RUS)

158. Ρουάντα (RWA)

159. Σαμόα (SAM)

160. Σενεγάλη (SEN)

161. Σεϋχέλες (SEY)

162. Σιγκαπούρη (SIN)

163. Σεντ Κιτς & Νέβις (SKN)

164. Σιέρα Λεόνε (SLE)

165. Σλοβενία (SLO)

166. Σαν Μαρίνο (SMR)

167. Νησιά Σολομώντα (SOL)

168. Σομαλία (SOM)

169. Σερβία (SRB)

170. Σρι Λάνκα (SRI)

171. Σάο Τόμε & Πρίντσιπε (STP)

172. Σουδάν (SUD)

173. Ελβετία (SUI)

174. Σουρινάμ (SUR)

175. Σλοβακία (SVK)

176. Σουηδία (SWE)

177. Σουαζιλάνδη (SWZ)

178. Συρία (SYR)

179. Τανζανία (TAN)

180. Τόγκα (TGA)

181. Ταϊλάνδη (THA)

182. Τατζικιστάν (TJK)

183. Τουρκμενιστάν (TKM)

184. Ανατολικό Τιμόρ (TLS)

185. Τόγκο (TOG)

186. Κινεζική Ταϊπέι (TPE)

187. Τρίνινταντ & Τομπάγκο (TRI)

188. Τυνησία (TUN)

189. Τουρκία (TUR)

190. Τουβάλου (TUV)

191. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (UAE)

192. Ουγκάντα (UGA)

193. Ουκρανία (UKR)

194. Ουρουγουάη (URU)

195. Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (USA)

196. Ουζμπεκιστάν (UZB)

197. Βανουάτου (VAN)

198. Βενεζουέλα (VEN)

199. Βιετνάμ (VIE)

200. Αγιος Βικέντιος & Γρεναδίνες (VIN)

201. Υεμένη (YEM)

202. Ζάμπια (ZAM)

203. Ζιμπάμπουε (ZIM)

204. Μεγάλη Βρετανία (GBR)

ΠΗΓΗ : www.express.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Νορβηγία, ένας χρόνος μετά

Της Μάρως Βακαλοπούλου

Η Ούρσουλα Λαχ είναι βιβλιοθηκάριος. Γεννήθηκε στην Πολωνία, αλλά ζει στη Νορβηγία εδώ και 37 χρόνια. Για να πάει στη δουλειά της, στη Βιβλιοθήκη Ντέιχμαν, συνήθως κόβει δρόμο μέσα από το κέντρο του Οσλο. Εως πέρυσι το καλοκαίρι ξέκλεβε λίγο χρόνο για να πεταχτεί απέναντι, στο όμορφο πάρκο όπου την ησυχία διατάρασσαν μόνο οι χαρούμενες φωνές των παιδιών. Δεν το κάνει πια. Λίγο πιο κάτω, στον ίδιο δρόμο, είχε παρκάρει πριν από έναν χρόνο το φορτηγάκι του γεμάτο εκρηκτικά ο Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ.

Η 22α Ιουλίου είναι μια ημερομηνία που κυνηγάει τη Νορβηγία∙ μια ημερομηνία που θα ήθελε να ξεχάσει, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ. Η ημερομηνία της διπλής επίθεσης: στο Οσλο, με παγιδευμένο αυτοκίνητο και στόχο την ηγεσία της χώρας, και στη θερινή κατασκήνωση του νησιού Ουτόγια, με σκοπό να αφανίσει την επόμενη γενιά του Εργατικού Κόμματος. Ο απολογισμός: 77 νεκροί, εκ των οποίων οι περισσότεροι έφηβοι. Ο νεότερος ήταν μόλις 14 ετών.

Ο Μπρέιβικ υπήρξε αδίστακτος. Δεν συγκινήθηκε ούτε όταν τα θύματά του τον παρακαλούσαν να δείξει έλεος. Το έκανε για την πατρίδα, είπε στην απολογία του. Δεν ήταν σφαγή, ήταν μια απάντηση στη μεταναστευτική πολιτική της νορβηγικής κυβέρνησης, «μια επιχείρηση υπεράσπισης της Νορβηγίας από την πολυπολιτισμικότητα και τον ισλαμικό κίνδυνο», ισχυρίστηκε ο εξτρεμιστής δολοφόνος στη δίκη του, τον περασμένο Απρίλιο - η απόφαση του.....δικαστηρίου αναμένεται στις 24 Αυγούστου.

Οι πρώτες αντιδράσεις ήρθαν αμέσως μετά το πρώτο σοκ. Χιλιάδες Νορβηγοί βγήκαν στους δρόμους όχι για να φωνάξουν, αλλά για να τραγουδήσουν με τριαντάφυλλα στα χέρια. Ενα τεράστιο χαλί από λουλούδια στρώθηκε στον δρόμο που οδηγεί στον καθεδρικό ναό του Οσλο. Μαζί και ένα μήνυμα: «Εάν ένας άνθρωπος μπορεί να δείξει τόσο μίσος, φανταστείτε πόση αγάπη μπορούμε να δείξουμε όλοι μαζί».

Σε πολιτικό επίπεδο, ο νορβηγός Πρωθυπουργός Γενς Στόλτενμπεργκ δεσμεύτηκε να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην υπονομευθούν οι αξίες της χώρας.

Εναν χρόνο αργότερα φαίνεται ότι κράτησε τον λόγο του. Ούτε οι αρμοδιότητες της Αστυνομίας αυξήθηκαν ούτε η νομοθεσία περί τρομοκρατίας άλλαξε. Στους δρόμους του Οσλο οι κάμερες παρακολούθησης εξακολουθούν να είναι απειροελάχιστες και οι αστυνομικοί μπορούν να οπλοφορούν μόνο εφόσον έχουν ειδική άδεια. Ακόμη και η κεντρική πύλη που οδηγεί στο Κοινοβούλιο, στην καρδιά της πρωτεύουσας, παραμένει ανοιχτή και αφύλακτη. Η ηγεσία της χώρας είναι πεπεισμένη ότι ο κόσμος δεν θέλει νόμους που θα καταπατούσαν τα θεμελιώδη δικαιώματά του, όπως η προστασία της ιδιωτικής ζωής. Γιατί η Νορβηγία δεν ακολούθησε το παράδειγμα της Αμερικής; Ο Γιαν Εγκελαντ, πρώην αξιωματούχος του νορβηγικού υπουργείου Εξωτερικών και νυν υποδιευθυντής της οργάνωσης Human Rights Watch, εξηγεί ότι «σε ένα μέρος όπως η Νορβηγία το τρομοκρατικό χτύπημα το βλέπεις κυρίως από την οπτική της επιβολής του νόμου. Στις ΗΠΑ το βλέπεις από την οπτική του πολέμου, σαν να πρόκειται για ένα έθνος που δέχεται επίθεση».

tanea.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Στην TV αρέσουν οι μολότοφ

του Σταύρου Θεοδωράκη

Αν εξαιρέσεις τις πλαστικές σφαίρες, η ατμόσφαιρα θύμιζε Ελλάδα. Διαδηλωτές με μαντήλια στο πρόσωπο και αστυνομικοί ρόμποκοπ. Μολότοφ και καδρόνια οι μεν, καπνογόνα και γκλομπ οι δε. «Οι Ισπανοί ανθρακωρύχοι διαμαρτυρήθηκαν με αυτόν τον δυναμικό τρόπο, για την περικοπή των μισθών τους» μας πληροφορούσε – μάλλον περιχαρής, άγνωστο γιατί – ο έλληνας εκφωνητής. «Οι αστυνομικοί για να αποτρέψουν την κατάληψη του υπουργείου Βιομηχανίας, χρησιμοποίησαν πλαστικές σφαίρες. Πολλοί διαδηλωτές, ανάμεσα τους και πολλές γυναίκες, τραυματίστηκαν». Εν ολίγοις ο δημοσιογράφος έλεγε ό,τι βλέπαμε.

Μετά, το πλάνο άλλαξε και είδαμε φωτιές –πάλι από μολότοφ! - στις ακτές της Χιλής! Άκου τώρα τι πήγαν και βρήκαν οι άνθρωποι. «Χιλιανοί ψαράδες συγκρούστηκαν με την αστυνομία μετά την απόφαση της κυβέρνησης να βάλει όριο στα ψάρια που μπορούν να ψαρεύουν καθημερινά». Από τα πλάνα απουσίαζαν τα ψάρια, περίσσευε όμως η βία. Γιατί όμως η κυβέρνηση της Χιλής μετράει τα ψάρια των ψαράδων της; Κάνει αυτό που λέει η Greenpeace και η WWF; Προστατεύει δηλαδή τα ψάρια ή μήπως προωθεί τις μεγάλες αλιευτικές εταιρίες; Και ποιό τέλος πάντων είναι, αυτό το ημερήσιο όριο ψαρέματος; Και γιατί οι Ισπανοί κόβουν το 63% των κρατικών επιδοτήσεων στα ανθρακωρυχεία; Τι προσπαθεί να κάνει η Ραχόι; Θέλει να απαγκιστρώσει την Ισπανία από τον άνθρακα ή θέλει να χτυπήσει ένα πρωτοπόρο τμήμα της εργατικής τάξης; Και πόσοι τέλος πάντων είναι οι ανθρακωρύχοι που μοιράζονταν αυτά τα 300 εκατομμύρια ευρώ και τώρα θα πρέπει να μοιραστούν 110;

Δυστυχώς η τηλεόραση δεν είχε καμία απάντηση σε όλα αυτά. Το......ελληνικό Ίντερνετ, μήπως; Όχι, ούτε εκεί βρήκα απαντήσεις για τις συγκρούσεις στην Ισπανία και την Χιλή. Δυστυχώς, όσο τα «Μέσα» αυξάνονται, τόσο η «μάχη» μεταφέρεται στην επιφάνεια. Η ελληνική τηλεόραση αναζητά, όλο και περισσότερο, «έντονες εικόνες», μήπως και εντυπωσιάσει και το νέο-ελληνικό διαδίκτυο ακολουθεί τα χνάρια της. Η δημοσιογραφία μας, συνεχίζει να απέχει από την βασική της υποχρέωση που είναι να εξηγεί την πολυπλοκότητα των γεγονότων. Οι αποφάσεις της πολιτικής, τα αίτια των συγκρούσεων, δεν έχουν ερμηνείες για τα «Μέσα», παρά μόνο «εικόνες». Η απλοϊκότητα όμως - και όχι η μεροληψία όπως θα νόμιζε κανείς –είναι ο μεγάλος κίνδυνος. Η μεροληψία γίνεται εύκολα αντιληπτή, η απλοϊκότητα αντίθετα, σε παίρνει με το μέρος της. Οι μολότοφ όμως, οι φωτιές, τα «σπασίματα», λένε «ψέματα» όταν δεν συνοδεύονται από πολλές μικρές πληροφορίες. Σε παρασύρουν σε μια συναισθηματική αντίδραση, σε καλούν να επιλέξεις στρατόπεδο, σε κάνουν όχλο. Λειτουργούν, δηλαδή, όπως λειτουργούσε κάποτε η φήμη. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι η κρίση, μας «επιστρέφει» ξανά στον πρωτογονισμό της φήμης. Μόνο που τώρα έχει σύμμαχο την «αυθεντία» της εικόνας.

www.protagon.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η προπατορική αρετή

Tου Πετρου Παπακωνσταντινου

Διαβάζοντας τα τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων ή ακούγοντας τα δελτία ειδήσεων ορισμένων καναλιών, αποκομίζει κανείς την αίσθηση ότι η χθεσινή ανακάλυψη αποτελεί θρίαμβο όχι της πειραματικής Φυσικής, αλλά της εφαρμοσμένης... Θεολογίας! «Εντόπισαν το σωματίδιο του Θεού» είναι ο τίτλος που αναπαράγεται ξανά και ξανά από μια δημοσιογραφία που ό,τι χάνει σε πρωτοτυπία το κερδίζει σε ευσέβεια. «Βρήκαμε το χειρόγραφο του Θεού» είχαν πει ο Μπιλ Κλίντον και ο Τόνι Μπλερ όταν αποκωδικοποιήθηκε για πρώτη φορά, σε χονδρικές γραμμές, το ανθρώπινο γονιδίωμα, το 2000. «Η ηχώ της Δημιουργίας» είναι το στερεότυπο που συνοδεύει κάθε καινούργια ανακάλυψη της Κοσμολογίας αναφορικά με τη Μεγάλη Εκρηξη.

Μπορεί η Μεταφυσική να προσφέρει πιο «πιασάρικους» τίτλους από τη Φυσική, κινδυνεύει ωστόσο να μας αποκρύψει τα πραγματικά θαύματα του ανθρώπινου μόχθου που βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας. Και κάποια χρήσιμα διδάγματα που θα μπορούσαμε να αποκομίσουμε από αυτά. Πρώτα απ’ όλα, το χθεσινό επίτευγμα αποτελεί θρίαμβο της ανθρώπινης συλλογικότητας - και όχι μόνο του συμπαθέστατου, σεμνότατου και κορυφαίου επιστήμονα Πίτερ Χιγκς. Τρεις χιλιάδες φυσικοί, περισσότεροι μηχανικοί, τεχνικοί και εργάτες συνεργάστηκαν για το μεγαλύτερο πείραμα στην ιστορία των επιστημών. Ο Νεύτωνας είπε κάποτε ότι μπόρεσε να δει μακριά γιατί στηριζόταν σε ώμους γιγάντων, εννοώντας τον Κοπέρνικο και τον Γαλιλαίο. Στις μέρες μας, αυτοί οι.......γίγαντες είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι ήρωες της πνευματικής και σωματικής εργασίας.

Επιπλέον, η ανακάλυψη του CERN ήταν μια μεγάλη νίκη της Ευρώπης. Το 1993, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να ενταφιάσουν τον δικό τους υπερεπιταχυντή σωματιδίων, κρίνοντας ότι ήταν πεταμένα λεφτά. Παραδόξως, αυτό συνέβη στη διάρκεια της οκταετίας του Μπιλ Κλίντον, περίοδο παχειών αγελάδων για την Αμερική, έκρηξης του Χρηματιστηρίου, αποθέωσης της τεχνολογικής προόδου και των ιδεολογημάτων της νέας οικονομίας - μιας νέας οικονομίας η οποία, ωστόσο, δεν άφηνε χώρο για τη βασική επιστημονική έρευνα.

Το αποτέλεσμα ήταν να μείνουν πίσω οι Ηνωμένες Πολιτείες στην -κατ’ ανάγκην πολυδάπανη- βασική έρευνα, από την οποία γεννιούνται σχεδόν όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις. Από τις κορυφαίες επιστημονικές ανακαλύψεις του τελευταίου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα -με μοναδική αξιοσημείωτη εξαίρεση το τρανζίστορ- προήλθε όχι από ιδιωτικές επιχειρήσεις, αλλά από δημόσια ερευνητικά ιδρύματα. Για τα πολύ «πρακτικά», επιχειρηματικά πνεύματα, ας σημειώσουμε ότι το ίδιο το Ιντερνετ, το λογισμικό του www, με το οποίο δουλεύουν όλες οι επιχειρήσεις, επινοήθηκε ακριβώς στο CERN, ως υποπροϊόν της βασικής έρευνας. Της δημόσιας έρευνας, που υποκινείται όχι από το άμεσο κέρδος, αλλά (ας μας επιτραπεί η ασεβής σκέψη) από την προπατορική αρετή του ανθρώπου: την περιέργεια.

kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Το λεπτό των 61 δευτερολέπτων

Βράδυ του Σαββάτου 30 Ιουνίου. Ο χρόνος θα κάνει ένα άλμα και το τελευταίο λεπτό του δεν θα διαρκέσει 60, αλλά 61 δευτερόλεπτα.

Αυτό το "έξτρα" δευτερόλεπτο προστίθεται κατά το τελευταίο λεπτό της τελευταίας μέρας του Ιουνίου ή του Δεκεμβρίου ενός έτους, και μεταξύ των δευτερολέπτων 23:59:59 και 00:00:00 παρεμβάλλεται το εμβόλιμο δευτερόλεπτο 23:59:60.

Μέχρι σήμερα, από το 1972 και μετά όταν και ξεκίνησε η εισαγωγή αυτών των δευτερολέπτων, έχουν προστεθεί στον παγκόσμιο χρόνο 24 δευτερόλεπτα.

Αυτού του είδους οι παρεμβάσεις γίνονται προκειμένου να συγχρονίσουν το χρόνο που κάνει πραγματικά η Γη, για να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά της, με το χτύπο 86.400 δευτερολέπτων που έχουμε ορίσει εμείς ως τη διάρκεια μίας ημέρας.

Συγχρονίζουμε έτσι τα ρολόγια μας…που έχουν σταθερό χτύπο, με την περιστροφή της Γης την οποία επηρεάζουν εξωτερικοί παράγοντες, όπως η βαρύτητα του Ήλιου ή της Σελήνης.

Ζωή για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω

Ο χρόνος στη Γη μετράται με ατομικά ρολόγια, τα οποία είναι εξαιρετικά πιο ακριβή από τον αστρονομικό χρόνο της περιφοράς ή περιστροφής των ουράνιων σωμάτων. 

Για τη μέτρηση του διεθνούς ατομικού χρόνου (TAI) συνεργάζονται εκατοντάδες τέτοια ρολόγια διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, τα οποία μετράνε τις διασπάσεις του χημικού στοιχείου καισίου, με ακρίβεια ενός δεκάτου του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου.

Με τέτοια ακρίβεια, τα ατομικά ρολόγια "χάνουν" μόνο ένα δευτερόλεπτο κάθε 300 εκατομμύρια χρόνια. Η περιστροφή της Γης όμως γύρω από τον άξονά της, επηρεάζεται από ένα πλήθος εξωτερικών παραγόντων συν το γεγονός πως η ταχύτητα περιστροφής της μειώνεται με το χρόνο, αν και με εξαιρετικά αργό ρυθμό.

Άνω κάτω τα υπολογιστικά συστήματα εξαιτίας του "υιοθετημένου" δευτερολέπτου

Όποτε παρατηρείται διαφορά μεταξύ του παγκόσμιου χρόνου UTC και του ατομικού χρόνου TAI, o διεθνής οργανισμός που παρατηρεί την περιστροφή της Γης IERS, αποφασίζει την εισαγωγή εμβόλιμων δευτερολέπτων. Σε αυτές τις αποφάσεις υπάρχει και ο αντίλογος, με πολλούς επιστήμονες να κατακρίνουν τα εμβόλιμα δευτερόλεπτα, εξαιτίας των συνεπειών που μπορεί να έχουν σε υπολογιστικά συστήματα, δορυφόρους κ.α.

Για το λόγο αυτό μάλιστα, ποτέ δεν ορίζεται κάποια εκτόξευση δορυφόρου σε μέρα εισαγωγής εμβόλιμου δευτερόλεπτου. Η διαφωνία έχει συζητηθεί σε βάθος σε 3 διαδοχικά συνέδρια το 2003, το 2005 και το 2012, με το εμβόλιμο δευτερόλεπτο προς το παρόν να συνεχίζει να υφίσταται. Μια νέα ψηφοφορία, ίσως η τελική, θα λάβει χώρα το 2015.

Η μεγάλη πλειονότητα των 7 δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη είναι σίγουρο πως θα παραμείνει αδιάφορη από το γεγονός, πέρα από μερικούς που ίσως βρουν αξιοσημείωτο το γεγονός πως θα ζήσουν ένα δευτερόλεπτο παραπάνω.

ΠΗΓΗ : news247.gr

Διαβάστε περισσότερα...

26 Ιουνίου - Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

Η 26η Ιουνίου καθιερώθηκε ως «Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησής τους» στις 7 Δεκεμβρίου 1987 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Σκοπός να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις από τη χρήση των ναρκωτικών και της παράνομης διακίνησής τους, αλλά και για να τιμήσει τον κινέζο μανδαρίνο Λιν Τσε Χσου (1785-1850), που απαγόρευσε το εμπόριο οπίου στην Καντώνα, με αποτέλεσμα να προκληθεί ο Πρώτος Πόλεμος του Οπίου το 1839.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, τους τελευταίους 12 μήνες 210 εκατομμύρια άνθρωποι, ηλικίας 15 - 64 ετών ή το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, έκανε χρήση παράνομων ναρκωτικών ουσιών, τουλάχιστον μία φορά. Οι θάνατοι από τα ναρκωτικά ξεπέρασαν τις 200.000. Το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών στο ίδιο διάστημα ξεπέρασε τα 320 δισεκατομμύρια δολάρια.

Στην Ελλάδα, από το 1995 έως το πρώτο τρίμηνο του 2011 έχασαν τη ζωή τους από ναρκωτικά 6.467 άνθρωποι. Χειρότερη χρονιά όλων ήταν το 2003, όταν 991 άνθρωποι προστέθηκαν στον μαυροπίνακα του λευκού θανάτου.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΕKΤΕΠΝ, περίπου 13.000 άτομα κατηγορήθηκαν το 2010 για παραβάσεις του νόμου «περί ναρκωτικών». Ο αριθμός αυτός υπερδιπλασιάστηκε…τα τελευταία 15 χρόνια, με διάφορες αυξομειώσεις ενδιάμεσα. Από το σύνολο αυτό, ποσοστό περίπου 11% καταδικάζεται, και από αυτούς το 64% για χρήση, κατοχή και καλλιέργεια μικροποσότητας προς ιδίαν χρήση. 

Αυτοί που καταλήγουν στη φυλακή αποτελούσαν το 2010 το 36% του συνόλου των φυλακισμένων, ποσοστό που εμφανίζει μείωση για δύο συνεχείς χρονιές.

Χαρακτηριστική είναι η αύξηση του ποσοστού των μαθητών που έχει κάνει χρήση κάποιας εξαρτησιογόνας ουσίας, κυρίως κάνναβης, σε 15,2% από 12% που ήταν το προηγούμενο έτος, με παράλληλη μείωση της ηλικίας έναρξης της χρήσης.

Το ποσοστό αυτό έχει τριπλασιαστεί τα τελευταία 20 χρόνια στη χώρα μας και η αύξηση αυτή συμβαδίζει με το αυξητικό ποσοστό των νέων που θεωρούν ακίνδυνη τη χρήση της κάνναβης.

Αιτίες για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ΚΕΘΕΑ αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου για τον απολογισμό του Κέντρου για το έτος 2011.

«Κατά τη διάρκεια του 2011, τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής και η ακολουθούμενη πολιτική έφεραν τη λειτουργία του ΚΕΘΕΑ σε οριακό σημείο. 

Η κρίση δημιούργησε νέες ανάγκες στον πληθυσμό των χρηστών και στις οικογένειές τους, ωστόσο το ΚΕΘΕΑ και οι άλλοι φορείς απεξάρτησης και κοινωνικής φροντίδας, αντί να υποστηριχθούν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με προβλήματα και δυσκολίες, απόρροια μιας ισοπεδωτικής πολιτικής με πολλές αντιφάσεις, κενά και συνεχή αβεβαιότητα» παρατήρησε ο πρόεδρος του ΔΣ του ΚΕΘΕΑ Γεράσιμος Νοταράς.

Συγκεκριμένα, η κρατική επιχορήγηση προς το ΚΕΘΕΑ μειώθηκε κατά 21%, από το 2009 έως το 2011, ενώ περαιτέρω μείωση προβλέπεται για το 2012. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, το 2009, η επιχορήγηση προς το ΚΕΘΕΑ ήταν 24 εκατ. ευρώ, ενώ, το 2011, η εγγεγραμμένη επιχορήγηση ήταν 23 εκατ. ευρώ, με την καταβληθείσα να είναι ακόμα χαμηλότερη (18.870.000 ευρώ). Για το 2012, η επιχορήγηση είναι 18,5 εκατ. ευρώ, ωστόσο κανείς δεν γνωρίζει εάν θα καταβληθεί στο σύνολό της.

Σε ό,τι αφορά το προσωπικό, η τελευταία έγκριση προσλήψεων για το ΚΕΘΕΑ έγινε το 2006, με αποτέλεσμα ο αριθμός των εργαζομένων να υφίσταται συνεχείς μειώσεις. Το 2011 απασχολήθηκαν 511 εργαζόμενοι, συνολικά 31 λιγότεροι σε σχέση με το 2010. Αυτή τη στιγμή, μάλιστα, εκκρεμούν περισσότερα από 15 αιτήματα προς το ΚΕΘΕΑ για νέες μονάδες, που είναι δύσκολο να υλοποιηθούν εξαιτίας της αδυναμίας στελέχωσής τους.

Προβλήματα στον τομέα των εξαρτήσεων δημιουργεί, όπως υποστηρίζουν οι υπεύθυνοι του ΚΕΘΕΑ και η απουσία εθνικού σχεδιασμού, με το Εθνικό Σχέδιο Δράσης, που εκπονήθηκε με τη συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων πριν από δύο χρόνια, να μην έχει εφαρμοστεί. «Αντιθέτως, εδώ και ένα χρόνο, η στρατηγική του υπουργείου στον τομέα των ναρκωτικών φαίνεται να εξαντλείται στην επέκταση των προγραμμάτων υποκαταστάτων και τη μεταφορά τους στα νοσοκομεία, βιαστικά, χωρίς σχέδιο, χωρίς προδιαγραφές, χωρίς μέριμνα να καλυφθούν οι πολύπλευρες ανάγκες των χρηστών» όπως εξήγησε ο πρόεδρος του ΚΕΘΕΑ.

Ολα τα παραπάνω συμβαίνουν σε μία περίοδο που η ελληνική κοινωνία διανύει μια περίοδο οικονομικής κρίσης, «οι δραματικές συνέπειες της οποίας στη σωματική και ψυχική υγεία του πληθυσμού και την κοινωνική συνοχή είναι πλέον αδιαμφισβήτητες. Η ανεργία και η σημαντική μείωση των εισοδημάτων έχουν οδηγήσει σε αύξηση της κατάθλιψης και των αυτοκτονιών, των αστέγων, των ανθρώπων που υποσιτίζονται, της παραβατικότητας, της κοινωνικής έντασης και της χρήσης νόμιμων και παράνομων ουσιών», σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο διευθυντής του ΚΕΘΕΑ Μπάμπης Πουλόπουλος.

Το 2011, το ΚΕΘΕΑ παρείχε υπηρεσίες σε 2.000 χρήστες στον δρόμο, μέσω ειδικών παρεμβάσεων, σε 3.200 χρήστες νόμιμων και παράνομων ουσιών στα Συμβουλευτικά Κέντρα, σε 1.500 άτομα στις μονάδες ψυχικής απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης, σε 2.300 φυλακισμένους και αποφυλακισμένους με πρόβλημα χρήσης και σε 6.000 μέλη οικογενειών που αντιμετωπίζουν στους κόλπους τους πρόβλημα χρήσης.

Ωστόσο, η πολιτική πριμοδότησης των προγραμμάτων υποκαταστάτων, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, έχουν οδηγήσει, από τα τέλη του 2011, σε μείωση της προσέλευσης στα «στεγνά προγράμματα»- στα οποία δεν χορηγούνται υποκατάστατα ουσιών- κατά περίπου 200 άτομα, η οποία φαίνεται να συνεχίζεται και το 2012.

Παρά τις δυσχέρειες, το ΚΕΘΕΑ υλοποιεί σχέδιο με στόχο την αντιμετώπιση, στο κέντρο της Αθήνας, φαινομένων, όπως η εγκληματικότητα και την κάλυψη των αυξημένων αναγκών περίθαλψης και φροντίδας των εξαρτημένων που είναι άστεγοι ή διαβιούν κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες.

Το Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» θα χρηματοδοτήσει τη δημιουργία Κέντρου Αμεσης Πρόσβασης, προϋπολογισμού 950.000 ευρώ, στην περιοχή της Ομόνοιας και τη λειτουργία δύο νέων κινητών μονάδων street-work (προγράμματα προσέγγισης χρηστών στον δρόμο) σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για τρία χρόνια, προϋπολογισμού 1.387.660 ευρώ.

Το προφίλ του χρήστη

Το προφίλ του χρήστη δεν είχε σημαντική διαφορά το 2011, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Η πλειονότητα των χρηστών που προσέγγισαν, πέρυσι, τα Συμβουλευτικά Κέντρα του ΚΕΘΕΑ είναι άνδρες ελληνικής υπηκοότητας, με μέση ηλικία τα 29,5 χρόνια. 

Το μεγαλύτερο ποσοστό προσήλθε στις μονάδες με δική του πρωτοβουλία. Περισσότεροι από έξι στους δέκα είναι άνεργοι. Οι μισοί είναι απόφοιτοι λυκείου, ενώ ένας στους πέντε δεν είχε ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση.

Κύρια ουσία κατάχρησης παραμένει η ηρωίνη και τα οπιοειδή, παρατηρείται ωστόσο σταδιακή μείωση της χρήσης τους τα τελευταία χρόνια. 

Η ηπατίτιδα C αποτελεί την επικρατέστερη μολυσματική ασθένεια, με έναν στους τέσσερις χρήστες να γνωρίζει ότι πάσχει, ενώ ένα περίπου αντίστοιχο ποσοστό δεν έχει εξεταστεί ποτέ για τις ηπατίτιδες (B και C) ή τον HIV.

Το ΚΕΘΕΑ υποδέχεται την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών με πλήθος εκδηλώσεων, σε όλη την Ελλάδα, και κεντρικό μήνυμα «Στην κρίση, είμαστε όλοι μαζί. Στην κρίση, απαντάμε με αλληλεγγύη».

Πραγματοποιούνται με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, θεατρικά και εικαστικά δρώμενα, περιβαλλοντικές παρεμβάσεις, αθλητικοί αγώνες, ενημερωτικές δράσεις και παρεμβάσεις ενημέρωσης- υποστήριξης για τους χρήστες, στον δρόμο και σε σωφρονιστικά καταστήματα.

ΠΗΓΗ: www.newsbomb.gr, www.tovima.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Πτωχευμένες κυβερνήσεις...

Της Ζέζας Ζήκου

Κατά βάθος, οι λαοί γνωρίζουν ότι όλο αυτό που γίνεται είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα θέατρο, δυστυχώς, δε, του παραλόγου. Και περισσότερο από ποτέ ισχύει η ρήση του Τσόρτσιλ, που ήταν κάπως έτσι: Μπορείς να ξεγελάς λίγους για πολύ καιρό ή πολλούς για λίγο καιρό, αλλά όχι πολλούς για πολύ καιρό.

Στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης βρίσκεται η ευρωπαϊκή κρίση. Κρίση ταυτότητας, κρίση συνείδησης, κρίση αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίση ηγεσίας και οράματος, κρίση από σύγκρουση συμφερόντων. Συγκρούονται τα έθνη–κράτη με τους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού νεοφιλελεύθερου κόσμου των Βρυξελλών και του ΔΝΤ καθώς και με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, παγκοσμιοποιημένο, επιθετικό και αχαλίνωτο. Και οι ηγέτες των δημοκρατιών αποδεικνύονται υποδεέστεροι των περιστάσεων, αφιλοσόφητοι, ανιστόρητοι, αναίσθητοι, ανίσχυροι, υποτελείς σε προσωπικές δεσμεύσεις και νοητικά στερεότυπα.

Φαίνεται, επίσης, ότι είναι πεδίο δοκιμασίας για τη δημοκρατία και την πολιτική κουλτούρα, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Η καταγραφόμενη δυσαρμονία μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής τάξης, το έλλειμμα νομιμοποίησης, η αποτυχία των τεχνοκρατών, η κρίση αντιπροσώπευσης, η ανάδυση νέων επιθετικών εθνικισμών, η επέλαση των.........στερεοτύπων μίσους δεν αφορούν πια μόνο στην εξασθενημένη και πολλαπλώς βαλλόμενη Ελλάδα – αφορούν στο σύνολο της Ευρώπης.

Στη σημερινή Ευρώπη, που η δομή της κοινής εξουσίας έχει γίνει τόσο έμμεση και περίπλοκη και που οι πιο σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται πρακτικά ερήμην των λαών, δυστυχώς για τους αδύναμους της Ευρώπης η διάλυση της Ενωσης θα είναι καταστροφική. Ο καθένας θα γυρίσει στο νόμισμά του και η Γερμανία με τους «δορυφόρους» της θα δημιουργήσουν τη μικρή Ευρώπη, όπου θα κάνουν ό,τι θέλουν καταδυναστεύοντας τις άλλες φτωχές χώρες. Το τι θα συμβεί αν η Ελλάδα γυρίσει στη δραχμή, υποτιμημένη κατά 60% ή 80%, το καταλαβαίνει κανείς και μόνος του.

Κορυφαίοι οικονομολόγοι, όπως ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, εκτιμούν ότι, αν η Γερμανία παραμείνει αδιάλλακτη, τότε η δραχμή, το ισπανικό πέσο και η ιταλική λιρέτα μπορεί να αποδειχθούν αναπόφευκτη λύση. Πρέπει να την αποφύγουμε, γιατί η δραχμή θα είναι πολύ πικρή, αλλά δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε πως είναι εύκολο αυτό απλώς και μόνο επειδή την έξοδο από την Ευρωζώνη την προβάλλουν ως φόβητρο οι πολιτικοί μας...

Η αύξουσα ενσωμάτωση και αλληλεξάρτηση των επιμέρους εθνικών οικονομιών στη νομισματική ένωση, η θεσμοποίηση δεσμευτικών υπερεθνικών κανόνων και κανονισμών όχι μόνο σε ευρωπαϊκή αλλά και σε υπερεθνική κλίμακα, η συνακόλουθη βαθμιαία αποψίλωση της εθνικής οικονομικής κυριαρχίας έχουν συρρικνώσει δραματικά την πολιτική ευχέρεια των κρατών να επιλέξουν εθνικές στρατηγικές εξόδου από την κρίση.

Και είναι ειρωνεία της Ιστορίας που τρεις χώρες, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, είχαν δει την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση σαν ένα μέσον για να σταθεροποιήσουν τη δημοκρατία, ύστερα από κατάπτυστες δικτατορίες. Σήμερα τα κράτη κάνουν εκλογές, οι λαοί ψηφίζουν, οι αντιπρόσωποί τους ορκίζονται στη Βουλή. Ολο το τελετουργικό της δημοκρατίας τηρείται απαρέγκλιτα. Ομως, η επικράτεια εντός της οποίας μπορεί να υλοποιηθεί η δημοκρατία, το εθνικό κράτος, έχει αλωθεί από την υποταγή της εθνικής πολιτικής σε εταίρους δανειστές–δυνάστες. Πολύ περισσότερο όταν μία χώρα και οι κυβερνήσεις της έχει τεράστιο έλλειμμα οικονομικής διπλωματίας.

kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Απέτυχε παταγωδώς η Σύνοδος για το περιβάλλον

Παταγώδης αποτυχία αποδεικνύεται η Σύνοδος του ΟΗΕ για την βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία ολοκληρώνεται την Παρασκευή στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας, είκοσι χρόνια μετά την ιστορική Σύνοδο του Ρίο, στην οποία η ανθρωπότητα αναγνώρισε τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν τον πλανήτη.

Στην απογοήτευση για το τελικό κείμενο της συνόδου, το οποίο δεν περιλαμβάνει δεσμευτικά μέτρα, ήρθε να προστεθεί η διαμάχη με αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες δεν αποδέχονται την έκκληση για τη μετάβαση σε μια «πράσινη οικονομία», θεωρώντας ότι αυτό απειλεί τις προοπτικές τους για ανάπτυξη.

Όπως αναφέρει ο απεσταλμένος του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες δήλωσε ότι η πράσινη οικονομία είναι «η νέα μορφή αποικιοκρατίας». Οι χώρες του πλούσιου Βορρά, είπε, «θέλουν να δημιουργήσουν μηχανισμούς παρέμβασης προκειμένου να παρακολουθούν και να εκτιμούν τις εθνικές πολιτικές χρησιμοποιώντας τις περιβαλλοντικές ανησυχίες ως δικαιολογία».

Κάλεσε παράλληλα τις αφρικανικές χώρες να προστατεύσουν τους φυσικούς πόρους τους από τις πολυεθνικές εταιρείες.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο...........πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα, ο οποίος κατηγόρησε στο AFP τις ανεπτυγμένες χώρες ότι «λεηλατούν τον πλανήτη, καταναλώνοντας ελεύθερα τους φυσικούς πόρους».

Επιπλέον, εκπρόσωποι αυτοχθόνων πληθυσμών διοργάνωσαν «αντι-σύνοδο» στο Ρίο και εξέδωσαν διακήρυξη με την οποία χαρακτηρίζουν την πράσινη οικονομία «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και της Γης».

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, το περιοδικό Nature ανέφερε ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες διαφώνησαν με τη χρήση του όρου «πράσινη οικονομία» στο τελικό κείμενο της συνόδου εκτός αν ακολουθούνταν από τη φράση «στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης και της εξάλειψης της φτώχιας».

Με τη λήξη της Συνόδου την Παρασκευή, εκπρόσωποι των 195 χωρών που μετέχουν θα υπογράψουν μια μακροσκελή απόφαση με την οποία υπόσχονται να αντιμετωπίσουν τα περιβαλλοντικά προβλήματα αλλά και τη φτώχια.

Περιβαλλοντικές οργανώσεις και αξιωματούχοι της ΕΕ επέκριναν το κείμενο ως απαράδεκτο συμβιβασμό που στερείται ουσίας.

Την Πέμπτη, ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν παρουσίασε σχέδιο πέντε σημείων για τη διατροφική ασφάλεια ολόκληρου του παγκόσμιου πληθυσμού.

Ακόμα, η Greenpeace ξεκίνησε τη συλλογή υπογραφών για την οριοθέτηση προστατευόμενης περιοχής που θα περιλαμβάνει ολόκληρη την Αρκτική και θα εμποδίζει την εξόρυξη υδρογονανθράκων.

Σύμφωνα με την οργάνωση, μεταξύ των 100 προσωπικοτήτων που ήδη υπέγραψαν το κείμενο είναι το πρώην μέλος των Beatles Πολ ΜακΚάρτνεϊ, οι ηθοποιοί Πενέλοπε Κρουζ, Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Τζουντ Λο, Τζέρεμι Άιρονς και Γιώργος Χωραφάς, ο σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδοβάρ και οι τραγουδιστές Τομ Γιόρκ και Άνι Λένοξ. 

tovima.gr

Διαβάστε περισσότερα...

H Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής και το θερινό ηλιοστάσιο

Το θερινό ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου ορίστηκε ως η μέρα που η μουσική θα ξεχύνεται σε όλη την Ευρώπη, χωρίς να γνωρίζει σύνορα. Ο λόγος για την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής, που θεσπίστηκε το 1982 στη Γαλλία με πρωτοβουλία του τότε υπουργού Πολιτισμού Ζακ Λανγκ. Από το 1985 εξαπλώθηκε έξω από τα γαλλικά σύνορα με τη συμμετοχή της Αθήνας, που εκείνη τη χρονιά γιόρταζε ως η 1η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Σήμερα στον εορτασμό συμμετέχουν 25 χώρες, με αμέτρητες εκδηλώσεις που αφορούν σε όλο το δημιουργικό φάσμα της μουσικής. Στην Ελλάδα θα γιορταστεί σε όλη τη χώρα με εκδηλώσεις που έρχονται να προσφέρουν αυτή την αναγκαία νότα αισιοδοξίας στην εποχή.

Το καλοκαίρι ξεκινά επίσημα λοιπόν σήμερα, 21η Ιουνίου με το θερινό ηλιοστάσιο, δηλαδή την μεγαλύτερη σε διάρκεια μέρα στο βόρειο ημισφαίριο και την μικρότερη στο νότιο.

Αναλυτικότερα, ο ήλιος φτάνει…στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής και αρχίζει να κατέρχεται και πάλι «τρεπόμενος» προς τον ουράνιο ισημερινό. Το σημείο αυτό, ονομάζεται θερινό τροπικό σημείο ή απλά θερινή τροπή, επειδή ο Ήλιος τρέπεται και πάλι προς τον ισημερινό, και από την ημέρα αυτή αρχίζει το καλοκαίρι. Επειδή, μάλιστα, για μερικές ημέρες πριν και μετά τη θερινή τροπή ο ήλιος φαίνεται να αργοστέκει πάνω στην εκλειπτική, σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει, το θερινό τροπικό σημείο ονομάζεται επίσης και θερινό ηλιοστάσιο.

Ο Τροπικός του Καρκίνου (ή βόρειος τροπικός) είναι ένας από τους πέντε βασικούς νοητούς κύκλους γεωγραφικού πλάτους στη χαρτογράφηση της Γης. Βρίσκεται παράλληλος με τον ισημερινό της Γης σε απόσταση 23° 26′ 22″ βόρεια, ενώ ορίζεται ως ο κύκλος με το βοριότερο γεωγραφικό πλάτος στο οποίο μπορεί να βρεθεί ο Ήλιος στο ζενίθ το μεσημέρι κατά το θερινό ηλιοστάσιο του Ιουνίου (22 ή 23 Ιουνίου). Κατά το θερινό ηλιοστάσιο σημειώνεται η μικρότερη σε διάρκεια νύχτα και η μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα του έτους (στο βόρειο ημισφαίριο), ενώ εκείνη τη μέρα το βόρειο ημισφαίριο της Γης έχει τη μέγιστη δυνατή έκθεση προς τον Ήλιο.

Πριν από 2.000 χρόνια το σημείο του θερινού ηλιοστάσιου βρίσκονταν στον αστερισμό του Καρκίνου γι’ αυτό και ο Βόρειος Τροπικός Κύκλος ο οποίος διέρχεται από το σημείο αυτό ονομάστηκε «Τροπικός του Καρκίνου». Μετά τη θερινή τροπή, ο Ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει προς το Νότο, άρα «καρκινοβατεί», κάνει δηλαδή μια οπισθοδρομική κίνηση σαν τον κάβουρα. Φυσικά, σήμερα, λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, το σημείο του θερινού ηλιοστάσιου βρίσκεται στον αστερισμό των Διδύμων, ενώ ο Ήλιος εισέρχεται στον αστερισμό του Καρκίνου στις 21 Ιουλίου και παραμένει εκεί επί 21 ημέρες μέχρι τις 11 Αυγούστου.

Διαβάστε περισσότερα...

Σε νέα ύψη ρεκόρ το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα

Τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα, του κυριότερου «αερίου του θερμοκηπίου» στην ατμόσφαιρα, ανεβαίνουν συνεχώς και σε ορισμένα σημεία του πλανήτη ήδη ξεπέρασαν για πρώτη φορά ένα νέο ορόσημο, τα 400 μέρη ανά εκατομμύριο (ppm).

Αν και πρόκειται περισσότερο για ένα ψυχολογικό και συμβολικό όριο, καθώς, από επιστημονική άποψη, δεν προκύπτει ότι τα 400 ppm αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο για το κλιματικό σύστημα της Γης, παρόλα αυτά το γεγονός είναι ενδεικτικό για τη σοβαρή επίπτωση που έχουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες στο κλίμα του πλανήτη.

«Στη διάρκεια του μηνός Απριλίου, σε όλη την Αρκτική ο μέσος όρος ήταν πάνω από 400 ppm για πρώτη φορά», δήλωσε o κλιματολόγος Πίτερ Τανς της Εθνικής Διοίκησης Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ, σύμφωνα με το New Scientist.

Τα επίπεδα του διοξειδίου φθάνουν εποχιακά στο αποκορύφωμά τους γύρω στον Απρίλιο και μετά πέφτουν πάλι το καλοκαίρι, καθώς αυξάνεται η απορρόφησή του από τα φυτά. Έτσι, σε μέσο ετήσιο επίπεδο, το ύψος του διοξειδίου αναμένεται φέτος να διαμορφωθεί λίγο χαμηλότερα, στα 393 ppm.

Όμως, σύμφωνα με..........τον Αμερικανό επιστήμονα, τα παγκόσμια μέσα επίπεδα του διοξειδίου αναμένεται να ξεπεράσουν αυτό το όριο των 400 ppm σε λίγα χρόνια.

Η Αρκτική δεν είναι το μόνο μέρος στη Γη που εμφανίζει τέτοια επίπεδα ρεκόρ. Η Ιαπωνική Μετεωρολογική Υπηρεσία ανέφερε κι αυτή ότι κατέγραψε επίπεδα διοξειδίου πάνω από 400 ppm τόσο για τον Μάρτιο, όσο και τον Απρίλιο, σε έναν από τους τοπικούς σταθμούς της.

Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ποιό επίπεδο διοξειδίου του άνθρακα μπορεί να θεωρηθεί ασφαλές. Σύμφωνα με τον Τανς, θα μπορούσε να είναι 320 ppm, 380 ppm ή κάτι άλλο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η συνεχής άνοδος του ατμοσφαιρικού διοξειδίου δεν μπορεί παρά να αποτελεί παράγοντα ανησυχίας για τις πιθανές απρόβλεπτες μελλοντικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. «Παίζουμε ένα πολύ επικίνδυνο παιγνίδι», τόνισε.

kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Αναπάντητα ερωτήματα

Του Μιχάλη Μητσού

Ας δούμε μια πρώτη σειρά ερωτημάτων. Πόσον πόνο μπορούν να δεχθούν οι χώρες που δέχονται ήδη πίεση από τα προγράμματα λιτότητας; Τι θα συμβεί αν μια χώρα εγκαταλείψει την ευρωζώνη; Υπάρχει περίπτωση να εξετάσει η Γερμανία το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει εκείνη την ευρωζώνη; Ποια είναι η μακροπρόθεσμη στρατηγική για την έξοδο από την κρίση;

Η απάντηση του Μάρτιν Βολφ των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», ο οποίος θέτει τα παραπάνω ερωτήματα στη χθεσινή του στήλη, είναι ενιαία και κοινή: Κανένας δεν ξέρει. Και όταν κανένας δεν ξέρει να απαντήσει στα στοιχειώδη ερωτήματα που απασχολούν τον καθένα, ο πανικός μπορεί να εκδηλωθεί ανά πάσα στιγμή. Ο έμπειρος αρθρογράφος παραδέχεται ότι μέχρι σήμερα δεν είχε πραγματικά κατανοήσει τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες που οδήγησαν στη δεκαετία του '30. Τώρα ξέρει. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας συνδυασμός από εύθραυστες οικονομίες, ένα αρτηριοσκληρωτικό νομισματικό καθεστώς, έντονη συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει, βαθιά πεποίθηση ότι το να υποφέρεις είναι καλό πράγμα και μια σειρά πολιτικών που πάσχουν από μυωπία, είναι ανίκανοι να συνεργαστούν και αντιδρούν πάντα καθυστερημένα.

Με άλλα λόγια, αυτό ακριβώς που έχουμε σήμερα. Αμφιβάλλει λοιπόν κανείς ότι ο πανικός, που οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή, μπορεί να είναι προϊόν ενός τυχαίου γεγονότος, ενός ατυχήματος, μιας παρεξήγησης;

Ας δούμε τώρα μια άλλη σειρά ερωτημάτων. Γιατί η.........Γερμανία αντιδρά τόσο πολύ σε οποιαδήποτε λύση; Γιατί επιμένει στη λιτότητα και τη δημοσιονομική πειθαρχία; Γιατί απαιτεί ακόμη και σήμερα την υποβολή ενός επίσημου αιτήματος από την ισπανική κυβέρνηση προκειμένου να συναινέσει στη σωτηρία των τραπεζών της; Αντίθετα με τα προηγούμενα, αυτά τα ερωτήματα επιδέχονται πολλές και διαφορετικές απαντήσεις. Μία απάντηση παραπέμπει στην ιστορία της Γερμανίας και στους φόβους της για τον υψηλό πληθωρισμό. Μία άλλη έχει σχέση με την προτεσταντική της θρησκεία και την έννοια της τιμωρίας. Κάποιοι λένε ότι οι Γερμανοί δεν θέλουν στην πραγματικότητα να σώσουν το ευρώ - ούτε όμως και να αναλάβουν την ευθύνη για την κατάρρευσή του. Υπάρχει όμως και ένα σημείο της γερμανικής επιχειρηματολογίας, ίσως το ουσιαστικότερο απ' όλα, που δεν το πολυσυζητάμε, αν δεν αρνούμαστε τελείως να το συζητήσουμε: ότι η από κοινού ανάληψη της ευθύνης για τα χρέη απαιτεί την εκχώρηση σημαντικών εθνικών εξουσιών για τον προϋπολογισμό, για το κοινωνικό κράτος, για τους φόρους. Είμαστε έτοιμοι - οι Ελληνες, οι Γάλλοι, οι Ισπανοί - για ένα τέτοιο βήμα; Ή ζητάμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και βοήθεια με τους δικούς μας όρους;

«Οι τύποι αυτοί έχουν κοινό νόμισμα, αλλά δεν έχουν κοινή δημοσιονομική πολιτική, ούτε κοινή κουλτούρα, ούτε κοινές εργασιακές πρακτικές», είπε προχθές ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής Γουόρεν Μπάφετ στο Economic Club της Ουάσιγκτον. «Δεν γίνεται όμως οι Ευρωπαίοι να είναι μισοί σκλάβοι και μισοί ελεύθεροι». Αυτονόητα πράγματα, δηλαδή, τουλάχιστον για έναν Αμερικανό.

tanea.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Το «μεγάλο παζάρι» της Ευρώπης άρχισε να καταρρέει...

Της Ζέζας Ζήκου

Οι Πολύ Σοβαροί Ανθρωποι της Ευρώπης συνεχίζουν να εμφανίζονται ολοένα και πιο γελοίοι. Ωστόσο, το παγκόσμιο «θρίλερ του ευρώ» με τη μετάδοση της κρίσης χρέους στην καρδιά της Ευρώπης και στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα καθιστά επιβεβλημένες νέες έκτακτες -αλλά γενναίες αυτή τη φορά- αποφάσεις για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης. Από τις πρώτες ημέρες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπάθησαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, παρουσιάζοντας τη λαϊκή συναίνεση για την αποδοχή του ευρώ με την υπόσχεση της αλληλεγγύης με βάση ένα δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας σε εθνικό επίπεδο και την ισχυρή εισροή κεφαλαίων από τα πλούσια προς τα φτωχότερα κράτη.

Για μερικά χρόνια, αυτό λειτούργησε. Τώρα, όμως, φαίνεται πως το «μεγάλο παζάρι» άρχισε να καταρρέει. Ο δημόσιος διάλογος στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, σχεδόν παντού... είναι ζοφερός. Το θέμα του διαλόγου περιστρέφεται στο πώς θα αποφευχθεί η κατάρρευση του ευρώ ή ο «βαθμιαίος διαμελισμός» της Ευρωζώνης.

Οι ηγέτες της Ευρωζώνης πρέπει άμεσα να πάρουν τολμηρές αποφάσεις για να αποτρέψουν την καταστροφή. Η ενδεχόμενη κατάρρευση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος θα προκαλέσει παγκόσμια ύφεση μεγαλύτερη από αυτή του 2008-2009, χρεοκοπίες, λουκέτα τραπεζών, σπάσιμο της Ευρωζώνης στα δύο, ενώ θα απειλήσει ακόμα και την υπόσταση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι πιθανότητες για μια ασφαλή έξοδο από τη διογκούμενη κρίση εξαντλούνται ραγδαία. Μέσα σ’ ένα περιβάλλον περιορισμένης ρευστότητας και.......αντιδημοφιλών μέτρων λιτότητας έχει τροφοδοτηθεί ένας φαύλος κύκλος ελλειμμάτων και όλο και μεγαλύτερης δυσαρέσκειας και απόγνωσης. Αν δεν δοθούν λύσεις, το ευρώ μπορεί να καταρρεύσει μέσα σε εβδομάδες. Μόνο η ΕΚΤ μπορεί να παράσχει μία λύση που θα ανακουφίσει άμεσα το πρόβλημα. Πρέπει να γίνει ο πιστωτής έσχατης ανάγκης, να μειώσει και άλλο τα επιτόκια και να εγκαινιάσει πολιτική πιστωτικής χαλάρωσης όπως έπραξε η αμερικανική Fed. Αναγκαίο είναι ακόμη να καθιερώσει ένα είδος ευρωομολόγου όπως αυτό που πρότεινε η Κομισιόν.

Η κρίση επέτεινε την απαισιοδοξία. Ανώτατοι «ευρωκράτες» προβάλλουν το επιχείρημα ότι η λαϊκή εμπιστοσύνη κλονίσθηκε από την αντίληψη ότι η κατάρρευση προήλθε στην ουσία από την κρίση του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού. Μιλούν για έξαρση του οικονομικού εθνικισμού της Γερμανίας και για υποχώρηση του λαϊκού αισθήματος νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των θεσμών της. Η Ε.Ε. δεν μπορεί να επιβιώνει πάντα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Οι πολίτες της Ευρωζώνης θα πρέπει να πεισθούν ότι υπάρχει, επίσης, μια «κοινωνική διάσταση»... αλλιώς «χαθήκαμε».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο οικονομικός εθνικισμός σε συνδυασμό με το νομοθετικό πλαίσιο της Ευρωζώνης αποτρέπει τις αρχές από το να αποκαλύψουν τις αδυναμίες των εγχωρίων τραπεζών τους. Γι’ αυτόν, ακριβώς, τον λόγο η απαραίτητη αξιολόγηση και αναδιάρθρωση των τραπεζών πρέπει να γίνει σε υπερεθνικό επίπεδο, ώστε να αποφέρει αποτελέσματα. Η κρίση χρέους έχει καταστεί ο μεγαλύτερος εχθρός. Και όσο περνάει ο χρόνος αυξάνονται τράπεζες και επιχειρήσεις «ζόμπι», δηλαδή ζωντανοί - νεκροί οργανισμοί που μπορούν και λειτουργούν μόνο με κρατικά κεφάλαια στήριξης.

Για να αντιμετωπίσουν τη χρηματοπιστωτική κρίση οι κυβερνήσεις έπρεπε να πάρουν έκτακτα μέτρα. Χωρίς αυτήν την άνευ προηγουμένου ενέργεια, πολλές οικονομίες θα ήταν καταδικασμένες σε βαθιά ύφεση και πιθανώς στον αποπληθωρισμό. Με τα χρέη του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα σε τόσο υψηλό επίπεδο, ο αποπληθωρισμός θα ήταν καταστροφικός. Ομως, η διάσωση των τραπεζών διέλυσε στην κυριολεξία τις ευάλωτες οικονομίες.

Η θέση πολλών κυβερνήσεων από δημοσιονομικής πλευράς έγινε ανησυχητικά δεινή. Οι δαπάνες οδήγησαν σε δραματική επιδείνωση τα ελλείμματα και τα χρέη και εκτός ελέγχου τις οικονομίες. Ουδείς πρέπει να τρέφει αυταπάτες. Τις τραπεζικές κρίσεις ακολουθούν, γενικώς, βαθιές μεταπτώσεις. Δεν υπάρχει εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα.

Υπό κανονικές συνθήκες, το ερώτημα πώς οι τράπεζες διαχειρίζονται το ρίσκο των εγγυήσεων που λαμβάνουν από τις κυβερνήσεις και τους άλλους χρηματοοικονομικούς ομίλους που συνεργάζονται, δεν ενδιαφέρει τους κοινούς θνητούς. Ομως δεν ζούμε σε κανονικές συνθήκες. Οι υπεύθυνοι διαχείρισης του ρίσκου στις τράπεζες βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοκαριστικές δυσκολίες, γεγονότα που κανείς δεν περίμενε ότι θα συμβούν.

Τελικώς, επικρατεί η αντίληψη ότι η πολιτική των Ευρωπαίων βρίσκεται σε μια επικίνδυνη πορεία. Ακρως επικίνδυνο για όλους.

kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ενα ηθικό κενό

Του Μιχάλη Μητσού

Μια ομάδα οικονομολόγων πραγματοποίησε πριν από λίγα χρόνια έρευνα σε μερικά χωριά της Ελβετίας για να διαπιστώσει αν οι κάτοικοι θα συμφωνούσαν με την κατασκευή ενός εργοστασίου επεξεργασίας πυρηνικών αποβλήτων στην περιοχή τους. Αν και οι κάτοικοι αντιμετώπισαν με δυσαρέσκεια αυτό το ενδεχόμενο, αναγνώρισαν τη σημασία που θα είχε για τη χώρα τους και ψήφισαν θετικά σε ποσοστό 51%. Οι οικονομολόγοι ρώτησαν στη συνέχεια τους κατοίκους πώς θα ψήφιζαν αν η κυβέρνηση τούς αποζημίωνε για τη φιλοξενία του εργοστασίου με ένα ετήσιο ποσό. Το ποσοστό μειώθηκε αμέσως στο 25%.

Το αποτέλεσμα αυτής της έρευνας φαίνεται βέβαια απίστευτο σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, με την εμπειρία της Κερατέας. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Ο καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο Χάρβαρντ Μάικλ Σαντέλ (που το βιβλίο του «Δικαιοσύνη - Τι είναι το σωστό» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις) χρησιμοποιεί αυτό το παράδειγμα για να δείξει ότι στη ζωή του ανθρώπου δεν μπορεί όλα να αξιολογούνται με οικονομικά κριτήρια. Κι ότι πολλές φορές η αίσθηση καθήκοντος του πολίτη αποδεικνύεται ισχυρότερη από το χρήμα. Για να χρησιμοποιήσουμε ακόμη ένα παράδειγμα: ποιο σύστημα έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο, η εθελοντική αιμοδοσία που εφαρμόζεται στην Ευρώπη ή η δυνατότητα πώλησης του αίματός τους που έχουν οι φτωχοί στην Αμερική; Το πρώτο, φυσικά.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλα έχουν μια τιμή, γράφει ο............59χρονος αμερικανός φιλόσοφος στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα» (εκδ. Allen Lane). Στο Ντάλας, τα σχολεία πληρώνουν τους μαθητές δύο δολάρια για κάθε βιβλίο που διαβάζουν. Σε πολλές αμερικανικές πόλεις, μπορείς να πληρώσεις 10 δολάρια για να χρησιμοποιείς κατ' αποκλειστικότητα μια λωρίδα κυκλοφορίας για το αυτοκίνητό σου. Στην Ουάσιγκτον, στελέχη των λόμπι πληρώνουν περαστικούς για να τους κρατούν μια θέση στην ουρά για μια ακρόαση στο Κογκρέσο. Στη Βόρεια Καρολίνα, προβλέπεται αμοιβή 300 δολαρίων για όποιον τοξικομανή δέχεται να στειρωθεί. Ακόμη και το κρανίο σου μπορείς να νοικιάσεις: η Air New Zealand πληρώνει ανθρώπους για να ξυρίζουν το κεφάλι τους και να κυκλοφορούν με τατουάζ που διαφημίζουν την εταιρεία.

Σύμφωνα με τη λογική της αγοράς, το κατά πόσον αυτού του είδους οι συναλλαγές είναι ορθές είναι μια ερώτηση χωρίς νόημα. Σημασία έχει μόνο το αποτέλεσμα. Για τον Σαντέλ, πάλι, πρέπει πάντα να τίθενται δύο ερωτήματα. Είναι σωστό να πωλείται ή να αγοράζεται αυτή η δραστηριότητα ή εκείνο το προϊόν; Η απάντηση είναι κατά κανόνα ΟΧΙ. Η αγοραπωλησία αυτή συνιστά υποβάθμιση; Η απάντηση είναι κατά κανόνα ΝΑΙ. «Η θριαμβολογία της αγοράς στη δυτική πολιτική τα τελευταία 30 χρόνια», λέει στην Γκάρντιαν, «συμπίπτει με ένα ηθικό κενό στην καρδιά της δημόσιας συζήτησης. Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι η οικονομία δεν είναι μια ουδέτερη επιστήμη. Αλλά ένας κλάδος της ηθικής και πολιτικής φιλοσοφίας».

tanea.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Μια νέα τάξη.......

Της Elisabetta Povoledo

Τα προβλήματα...

... που δημιουργεί η οικονομική κρίση τα βιώνουν οι πολίτες σε όλη την Ευρώπη. Είναι όμως ιδιαίτερα έντονα σε κάποιες χώρες όπου εμφανίζεται μια νέα τάξη: διαζευγμένοι άνδρες που καταλήγουν άποροι ή άστεγοι, καθώς παλεύουν να επιζήσουν, αλλά και να συντηρήσουν τα παιδιά τους πληρώνοντας διατροφή. Ο αριθμός των πατέρων που βρίσκονται σε αυτή τη δεινή θέση είναι δύσκολο να καταγραφεί και παρότι ακόμα δεν είναι πολύ μεγάλος δείχνει να αυξάνεται διαρκώς, σύμφωνα με τους ερευνητές και τις επίσημες στατιστικές κυρίως στη Νότια Ευρώπη.

Στην Ιταλία...

... το φαινόμενο αυτό είναι σε μεγαλύτερη έξαρση και αντικατοπτρίζει έναν συνδυασμό τάσεων που έχουν διαμορφωθεί λόγω της τετράχρονης οικονομικής κρίσης, η οποία μεταξύ των άλλων διαβρώνει το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας. Για κάποιους διαζευγμένους μεσήλικους πατέρες, τα βάρη είναι τόσο μεγάλα καθώς βρίσκονται χωρίς δουλειά και δίχως να μπορούν να συντηρήσουν τα παιδιά τους ώστε βρίσκονται εξαρτημένοι από τους γονείς τους, οι οποίοι τους υποστηρίζουν οικονομικά. «Η υποστήριξη που προσέφεραν οι ιταλικές οικογένειες, που υποκαθιστούσε ουσιαστικά την κρατική πρόνοια, δεν είναι κάτι που πλέον μπορεί να θεωρείται δεδομένο», λέει ο Αλμπέρτο Μπρούνο, στέλεχος του Ιταλικού Ερυθρού Σταυρού, στο Μιλάνο. Οι εθελοντές, περιγράφει, βρίσκουν όλο και.........περισσότερους άνδρες που ζουν μέσα στα αυτοκίνητά τους.

«Παλιά...

... έβλεπα στους δρόμους ζητιάνους ή ναρκομανείς», λέει ο 25χρονος εθελοντής Τζιάνι Βίλα που μια φορά την εβδομάδα πάει τρόφιμα, ρούχα και κουβέρτες στις λεγεώνες των αστέγων στο Μιλάνο. «Σήμερα βρίσκω όλο και περισσότερους ανθρώπους που έχουν χτυπηθεί από την οικονομική κρίση, πολλούς ανύπαντρους πατέρες που μένουν πλέον στους δρόμους». Δίνουν μόνο το μικρό τους όνομα διότι δεν θέλουν να μάθει η οικογένειά τους την κατάστασή τους, όπως ο 56χρονος Φράνκο που τρέμει μη μάθουν την αλήθεια η πρώην σύζυγός του και οι δύο κόρες τους. Αφότου πτώχευσε το εστιατόριό του στην Πούλια, στα νότια της Ιταλίας, ταξίδεψε τον Απρίλιο στο Μιλάνο για να βρει δουλειά ώστε να μπορεί να πληρώνει τη διατροφή μετά το διαζύγιο που πήρε πριν από ενάμιση χρόνο, καθώς οι κόρες του, που είναι γύρω στα 20, είναι και οι δύο άνεργες. Ο Φράνκο ζει σε ένα χαρτόκουτο απέναντι στο χρηματιστήριο του Μιλάνου για να μην έχει έξοδα και κάνει ό,τι δουλειά βρει.

Τα διαζύγια...

... έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά στην Ιταλία. Από 230 διαζύγια ανά χίλιους γάμους το 1995, το 2009 ο αριθμός αυξήθηκε σε 480 διαζύγια στους χίλιους γάμους, σύμφωνα με την ιταλική στατιστική υπηρεσία. Παρότι 50% των διαζευγμένων γυναικών βλέπουν την οικονομική τους κατάσταση να δυσκολεύει, το διαζύγιο είναι πολύ πιο καταστροφικό για κάποιους άνδρες. Κάτι ανάλογο διαφαίνεται ότι συμβαίνει και στην Ισπανία όπου τα διαζύγια αυξάνονται δραματικά με ανάλογες επιπτώσεις για πολλούς άνδρες, καθώς και στην Ελλάδα όπου σύμφωνα με τα στοιχεία ο αριθμός των αστέγων έχει αυξηθεί κατά 25% τα τελευταία δύο χρόνια.

TA NEA/ THE NEW YORK TIMES

Διαβάστε περισσότερα...

Ο άνθρωπος απειλεί τη Γη

Οι διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις της ανθρωπότητας σε φυσικούς πόρους ασκούν τεράστιες πιέσεις στη βιοποικιλότητα του πλανήτη και απειλούν τη μελλοντική μας ασφάλεια, υγεία και ευημερία.

Αυτό αποκαλύπτει ο «Ζωντανός Πλανήτης 2012», η κυριότερη έκθεση για την κατάσταση υγείας της Γης, που συντάσσεται κάθε δύο χρόνια από την περιβαλλοντική οργάνωση WWF σε συνεργασία με τη Ζωολογική Εταιρία του Λονδίνου και το Παγκόσμιο Δίκτυο Aποτυπώματος (Global Footprint Network).

Η έκθεση «Ζωντανός Πλανήτης» υπολογίζει τις αλλαγές στην υγεία των οικοσυστημάτων, παρακολουθώντας 9000 πληθυσμούς περισσότερων από 2600 ειδών. Από το 1970 έως σήμερα καταγράφεται μείωση των ειδών κατά σχεδόν 30%, με τα τροπικά είδη να έχουν δεχτεί το ισχυρότερο πλήγμα – 60% μείωση σε λιγότερο από 40 χρόνια. Ταυτόχρονα, ο δείκτης του οικολογικού αποτυπώματος καταδεικνύει πώς οι απαιτήσεις μας σε φυσικούς πόρους είναι πλέον μη βιώσιμες.

«Ζούμε σαν να είχαμε στη διάθεσή μας έναν έξτρα πλανήτη. Χρησιμοποιούμε διπλάσιους φυσικούς πόρους από αυτούς που μπορεί να παράγει η Γη και, αν δεν αλλάξουμε τροχιά, το 2030 θα χρειαζόμαστε περισσότερους από 2 πλανήτες για να καλύψουμε τις ανάγκες μας», τονίζει ο Τζιμ Ληπ, Διευθυντής του WWF International.

Η έκθεση υπογραμμίζει τις επιπτώσεις της αυξανόμενης αστικοποίησης, καθώς το 2050 δύο στους τρεις ανθρώπους θα κατοικούν σε πόλεις, αλλά και τη διαφορά μεταξύ πλούσιων και φτωχών κρατών. Οι πιο πλούσιες οικονομίες έχουν κατά μέσο όρο πενταπλάσιο οικολογικό αποτύπωμα από τις φτωχές. Όμως, σύμφωνα με το δείκτη Ζωντανού Πλανήτη, οι...........απώλειες σε βιοποικιλότητα από το 1970 υπήρξαν ραγδαίες σε χαμηλών εισοδημάτων κράτη – καταδεικνύοντας πόσο οι φτωχότερες και πιο ευάλωτες χώρες «επιδοτούν» τον τρόπο ζωής των πλουσιότερων.

Οι δέκα χώρες με το μεγαλύτερο οικολογικό αποτύπωμα ανά κάτοικο είναι: Κατάρ, Κουβέιτ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Δανία, ΗΠΑ, Βέλγιο, Αυστραλία, Καναδάς, Ολλανδία και Ιρλανδία.

H Ελλάδα κατατάσσεται στην 22η θέση σε σύνολο 149 κρατών που εξετάζονται στην έκθεση με το οικολογικό της αποτύπωμα να είναι πολύ υψηλότερο του παγκόσμιου μέσου όρου.

Σύμφωνα μάλιστα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, αν όλοι οι πολίτες του κόσμου κατανάλωναν όπως στην Ελλάδα, τότε θα χρειαζόμασταν σχεδόν 3 πλανήτες για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. «Πίσω από την οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα, ξεδιπλώνεται και μια άλλη λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου καταστροφική περιβαλλοντική κρίση.

Στην Ελλάδα συνεχίζουμε να ζούμε εις βάρος του φυσικού μας κεφαλαίου και ο υπερδανεισμός αυτός θα έχει αρνητικές επιπτώσεις σε πολύ μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Ας αποτελέσει η οικονομική κρίση τουλάχιστον αφορμή για μια εκ βαθέων επανεξέταση των προτύπων ανάπτυξης», σημειώνει ο Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής του WWF Ελλάς.

Η έκθεση προτείνει μια σειρά από λύσεις για να μειωθεί το παγκόσμιο Οικολογικό Αποτύπωμα, ώστε να επανέλθουμε εντός των ορίων αντοχής του πλανήτη. Οι λύσεις αυτές αναπτύσσονται στο πλαίσιο 16 δράσεων προτεραιότητας, μεταξύ των οποίων η βελτίωση των καταναλωτικών προτύπων, η αναγνώριση της οικονομικής αξίας του φυσικού κεφαλαίου και η δημιουργία νομικών και πολιτικών πλαισίων που διευκολύνουν τη δίκαιη πρόσβαση σε τροφή, νερό και ενέργεια.

«Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μέλλον με ευημερία που θα προσφέρει φαγητό, νερό και ενέργεια για τα 9 ίσως και 10 δισ. κατοίκων που θα ζουν στον πλανήτη το 2050», συνεχίζει ο Τζιμ Ληπ. «Οι λύσεις βρίσκονται σε τομείς όπως η μείωση των απορριμμάτων, η αποτελεσματικότερη διαχείριση των υδάτων και η χρήση καθαρών και άφθονων πηγών ενέργειας, όπως ο αέρας και ο ήλιος».

Ο Ολλανδός αστροναύτης Αντρέι Κάιπερς (André Kuipers), από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό όπου δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση, αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο την κατάσταση του πλανήτη: «Έχουμε μόνο μια Γη στη διάθεσή μας. Από εδώ ψηλά μπορώ να δω το αποτύπωμα της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανόμενων των δασικών πυρκαγιών, της ρύπανσης του αέρα και της διάβρωσης του εδάφους – προβλήματα που αντικατοπτρίζονται στη φετινή έκδοση του Ζωντανού Πλανήτη», τονίζει ο Κάιπερς και συνεχίζει: «Παρόλο που ασκούνται μη βιώσιμες πιέσεις στον πλανήτη, έχουμε τη δυνατότητα να σώσουμε τη Γη μας όχι μόνο για το δικό μας καλό, αλλά πάνω από όλα για το καλό των ερχόμενων γενεών».

Η φετινή έκθεση δίνεται στη δημοσιότητα μόλις πέντε εβδομάδες πριν από τη Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την Αειφόρο Ανάπτυξη στο Ρίο (Rio+20). 20 χρόνια μετά την πρώτη Συνδιάσκεψη της Γης κράτη, επιχειρήσεις και κοινωνία των πολιτών έχουν μια μοναδική ευκαιρία για να επιβεβαιώσουν ξανά τη δέσμευσή τους για ένα βιώσιμο μέλλον.

Ο «Ζωντανός Πλανήτης 2012» καταδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο.

Δείτε εδώ ολόκληρη την έκθεση «Ζωντανός Πλανήτης 2012».

Το WWF στο διάστημα!

www.econews.gr

Διαβάστε περισσότερα...

«Ανάπτυξη, ναι,... ... Λιτότητα, όχι».

Του Ρούσου Βρανά

«Ανάπτυξη, ναι,...

... Λιτότητα, όχι». Μπορεί αυτό το σύνθημα που σήμερα αντηχεί στη Νότια Ευρώπη να μη σκορπάει ρίγη συγκινήσεως όπως το παλιό επαναστατικό σύνθημα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα», αλλά σίγουρα δεν είναι λίγοι εκείνοι που στο άκουσμά του ανατριχιάζουν από φρίκη στις Βρυξέλλες και στη Φρανκφούρτη.

Η Ευρώπη...

... ίσως να βρήκε τελικά σε αυτό τη διέξοδό της από τη σημερινή απομόνωσή της. Σε έναν τόσο αβέβαιο κόσμο σαν κι αυτόν που ζούμε, λίγοι θα κλάψουν αν ξεμπερδέψουμε εδώ και τώρα και για πολλά χρόνια ακόμη με τη λιτότητα. Ανάμεσά τους η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία την επέβαλε όπως ακριβώς έκαναν οι προληπτικοί γιατροί του Μεσαίωνα που πίστευαν ότι μπορούσαν να σώσουν τη ζωή ενός ασθενούς υποβάλλοντάς τον σε αφαίμαξη μέχρι θανάτου. Η απουσία κάθε λογικής σε αυτή την πεποίθηση πως ο περιορισμός της ζήτησης και της απασχόλησης θα μπορούσε, με τη δύναμη κάποιας αλλόκοτης αλχημείας, να αποκαταστήσει στην ευρωπαϊκή ήπειρο την ανάπτυξη και να μειώσει το χρέος, παραπέμπει σε σκοταδιστικούς μυστικισμούς του παρελθόντος. Και όπως συνέβη με πολλούς μυστικισμούς, επισημαίνει σε κύριο άρθρο της η ιρλανδική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», έχει οδηγήσει σήμερα σε μια ηθική, οικονομική και πολιτική αποτυχία παρόμοια με εκείνη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η υποταγή της ευρωπαϊκής ελίτ σε μια φαουστική συμφωνία με τους διεθνείς τραπεζίτες, με την ελπίδα πως με αυτή τη δουλικότητα θα μπορούσε να .........σώσει το τομάρι της, πιστοποιεί πόσο είναι σήμερα βαθιά η ηθική παρακμή των πολιτικών ηγεσιών. Και εξηγεί γιατί μέσα από αυτό το ηθικό κενό αναδύονται νέες πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στα όρια του πολιτικού συστήματος.

Οπως το Σιν Φέιν...

... Το κόμμα που κάποτε αποτελούσε την πολιτική πτέρυγα του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού, ο οποίος είχε πάρει τα όπλα για την απελευθέρωση της Ιρλανδίας από τον αγγλικό αποικιοκρατικό ζυγό, σήμερα βγαίνει δεύτερο στις δημοσκοπήσεις. Ο ηγέτης του Τζέρι Ανταμς χαρακτήρισε τις προάλλες «θατσερικούς και ριγκανικούς δεξιούς» τους υποστηρικτές της ευρωπαϊκής δημοσιονομικής συνθήκης αιώνιας λιτότητας. Και κάλεσε τον ιρλανδικό λαό να καταψηφίσει αυτή τη συνθήκη στο δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί στις 31 Μαΐου. Προσέθεσε μάλιστα πως η Ιρλανδία θα μπορούσε ακόμη και να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα του βέτο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Το κόμμα του έχει διατυπώσει προτάσεις για ριζοσπαστική ανατροπή της ακολουθούμενης ευρωπαϊκής πολιτικής. Σε αυτές περιλαμβάνεται μια γενικευμένη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των χρεών της Ιρλανδίας αλλά και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών που σήμερα στενάζουν κάτω από το βάρος της «δημοσιονομικής προσαρμογής» και της άγριας λιτότητας.

Η παράδοση...

... της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ στους τραπεζίτες μάς θυμίζει τα χρόνια της αποικιοκρατίας. Ο αντιαποικιακός αγώνας μοιάζει σήμερα αναχρονιστικός. Ομως, αν δυνάμεις που διακρίθηκαν σε αυτόν αναδύονται πάλι στο ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο, είναι επειδή το ίδιο αναχρονιστική αποδείχτηκε η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, που μετατρέπει αδυσώπητα τις ασθενέστερες ευρωπαϊκές χώρες σε τριτοκοσμικές μπανανίες.

tanea.gr

Διαβάστε περισσότερα...

1η Μαϊου 1886 - 126 χρόνια αγώνων

Η πάλη για την καθιέρωση του οκταώρου είχε αρχίσει ήδη από την δεκαετία του 1860.

Το 1884, η Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας (FOTLU: Federation of Organized Trades and Labor Unions of the United States and Canada ), μαζί με την Διεθνή Ένωση Εργατών (IWPA: International Working People's Association), ψήφισε μια απόφαση η οποία όριζε ότι από την 1η Μαΐου του 1886 θα καθιερωνόταν το οκτάωρο και ξεκίνησε εκστρατεία γενικής απεργίας. Μάλιστα, καλούσε όλα τα εργατικά συνδικάτα να ακολουθήσουν αυτή την οδηγία απαρέγκλιτα.

Αρνητική θέση στην απεργία όμως πήρε ένα άλλο σημαντικό εργατικό σωματείο γνωστό ως Knights of Labor, το οποίο μαχόταν υπέρ της πλήρους κατάργησης της παιδικής απασχόλησης, διεκδικούσε ίσα δικαιώματα αμοιβές σε άνδρες και γυναίκες, στους έγχρωμους- κυρίως μαύρους- εργάτες κ.λ.π.

Παρά ταύτα, το ψήφισμα βρήκε άμεσα υποστήριξη από την πλειοψηφία των εργαζομένων και της εργατικής τάξης, η οποία μέχρι τότε αναγκαζόταν να δουλεύει δώδεκα και δεκατέσσερις ώρες ημερησίως (κάτι που και σήμερα, έστω και άτυπα, αρχίζει να καθιερώνεται).

Έτσι, όταν η Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας οργάνωσε μαζική απεργία την 1η Μαΐου του 1886 στο Σικάγο, που ήταν τότε το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο, ανταποκρίθηκαν περίπου 90.000 εργαζόμενοι, ενώ συμμετείχαν σε απεργίες 10.000 στη Νέα Υόρκη, 11.000 στο Ντιτρόιτ και αλλού. Υπολογίζεται ότι.......

teiopoteion.blogspot.com-1η Μαϊου 1886 - 125 χρόνια αγώνων

Διαβάστε περισσότερα...

Ρωγμή στη Συνθήκη του Σένγκεν

Του Ρούσου Βρανά

Πάει...

... ένας χρόνος από τότε που παρατηρήσαμε την πρώτη ρωγμή σε έναν από τους βασικούς πυρήνες του ευρωπαϊκού πειράματος: τη Συνθήκη του Σένγκεν. Εγραφε τότε ο οικονομικός αναλυτής Τάιλερ Ντάρντεν: «Μπορεί η Ευρώπη να πούλησε την ψυχή της στον διάβολο (της νομισματικής ένωσης) όμως διατηρούσε την καρδιά της ζωντανή. Αλίμονο, αυτή η καρδιά μόλις περιέπεσε σε κατάσταση ινιδισμού καθώς για πρώτη φορά μια χώρα, η Δανία, κάνει το πρώτο βήμα αποχώρησης από το εξηντάχρονο πείραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, επαναφέροντας τους ελέγχους στα σύνορά της με τη Γερμανία και τη Σουηδία».

Η Δανία...

... ήταν η πρώτη χώρα που έκανε αυτό το βήμα, όχι όμως και η τελευταία. Εγραφε πριν από μία εβδομάδα το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ»: «Η Γερμανία και η Γαλλία αυτή τη φορά το εννοούν. Στην προσεχή σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι δύο χώρες θα θέσουν το ζήτημα της επαναφοράς των συνοριακών ελέγχων εντός της ζώνης Σένγκεν. Οι υπουργοί Εσωτερικών της Γερμανίας και της Γαλλίας θα ζητήσουν να επιτραπεί στις κυβερνήσεις ο έλεγχος των συνόρων τους σε περίπτωση ανάγκης και για περιορισμένο χρονικό διάστημα». Από το 1995, οι πολίτες των χωρών της ζώνης Σένγκεν είχαν συνηθίσει να ταξιδεύουν ελεύθερα στην ηπειρωτική Ευρώπη. Μετά το ευρώ, η ελεύθερη κυκλοφορία ήταν............ίσως το ισχυρότερο σύμβολο της ευρωπαϊκής ενότητας. Γι' αυτό το γερμανικό περιοδικό καταλήγει: «Να θέτει κανείς αυτό το επίτευγμα εν αμφιβόλω ισοδυναμεί με ψήφο δυσπιστίας προς την Ευρώπη».

Και μια είδηση...

... από το Ασοσιέιτεντ Πρες: «Η Ισπανία επανέφερε προσωρινά τους ελέγχους στα βορειοανατολικά σύνορά της και σε δύο μεγάλα αεροδρόμια προκειμένου να αποθαρρύνει την είσοδο διαδηλωτών ενόψει της συνόδου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που θα διεξαχθεί στις 3 Μαΐου στη Βαρκελώνη». Η Ισπανία έχει φιλοξενήσει πολλές φορές στο παρελθόν τέτοιες υψηλού επιπέδου συνόδους. Γιατί άραγε αποφασίζει να κλείσει τα σύνορά της μόλις τώρα; Ο Τάιλερ Ντάρντεν είναι πεπεισμένος ότι η πραγματική αιτία είναι η ανεργία που μαστίζει τη χώρα. Θέλει να κλείσει απέξω όλους εκείνους τους ευρωπαίους ανέργους που ταξιδεύουν ελεύθερα και «τσιμπάνε» δουλειές από τους ντόπιους. «Πολύ σύντομα» λέει «ολοένα και περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες που θα είναι ανήμποροι να αποτρέψουν την οικονομική καταστροφή των χωρών τους θα κλείσουν και αυτοί τα σύνορά τους. Τότε δεν θα υπάρχει πια τελωνειακή ένωση. Και τότε η Ευρώπη δεν θα είναι πια παρά μια χαλαρή ομάδα χωρών που δεν θα μισούν μονάχα η μία την άλλη αλλά και τις μειονότητες που θα ζουν στο εσωτερικό τους, καθώς όλες μαζί θα αναζητούν τον αποδιοπομπαίο τράγο για την αποτυχία του πιο καταστροφικού οικονομικού πειράματος στον κόσμο».

Και δυστυχώς...

... δεν θα είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που θα βρουν κάποιον για να του φορτώσουν το φταίξιμο για τα προβλήματά τους.

tanea.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Οι διανοούμενοι και το «εκλογικό τσίρκο»

Του Μιχάλη Μητσού

Το φρούτο δεν είναι βέβαια καινούργιο, δεν προέκυψε από κάποια διασταύρωση. Υπήρχαν πάντα οι διανοούμενοι που θεωρούσαν ότι πρέπει να μένουν όχι έξω, αλλά πάνω από την πολιτική, ότι δεν είναι για τα καθημερινά και τα εφήμερα, αλλά για τα μεγάλα και τα αιώνια. Η στάση αυτή είναι βέβαια απολύτως θεμιτή, αν και ενίοτε γραφική, ακόμη και σε μια περίοδο κρίσης όπως η σημερινή. Το πρόβλημα αρχίζει να δημιουργείται όταν αυτοί οι διανοούμενοι δηλώνουν ότι για «λόγους αρχής» δεν ψηφίζουν. Η αποχή αποτελεί βέβαια και αυτή δημοκρατικό δικαίωμα. Αλλά από τους ανθρώπους του πνεύματος περιμένει κανείς, καλώς ή κακώς, μια πιο εποικοδομητική στάση.

Πάρτε τον φιλόσοφο Ζακ Ρανσιέρ, μαθητή του Λουί Αλτουσέρ, του οποίου το βιβλίο «Το μάθημα του Αλτουσέρ» (1974) επανακυκλοφoρεί στη Γαλλία από τις εκδόσεις La Fabrique. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Σαρκοζί και στον Ολάντ δεν τον απασχολεί. Οπως λέει σε συνέντευξή του στον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ», η εκπροσώπηση είναι το αντίθετο της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, αποτελεί μια ολιγαρχική αρχή: όσοι συνδέονται με τον τρόπο αυτόν με την εξουσία δεν εκπροσωπούν τον πληθυσμό, αλλά την κατάσταση ή την ικανότητα (τόπο γέννησης, πλούτο, γνώση κ.λπ.) που στηρίζουν την εξουσία τους πάνω σε αυτόν τον πληθυσμό. Οι προεδρικές εκλογές αποτελούν την ακραία μορφή κατάσχεσης της εξουσίας του λαού στο όνομά του. Να γιατί ο ίδιος δεν ψηφίζει. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που ..........η ιστορία της Αριστεράς είναι γι' αυτόν η ιστορία μιας διαρκούς προδοσίας.

Η αλήθεια είναι ότι ο συγγραφέας του «Μίσους για τη δημοκρατία» δεν ανήκει σ' εκείνους που θεωρούν παρωδία οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση. Οπως λέει, υπάρχουν περιστάσεις όπου έχει νόημα η επιβεβαίωση της «συμβατικής» εξουσίας. Ο Αλέν Μπαντιού, αντίθετα, έχει να πατήσει το πόδι του σε εκλογικό τμήμα από τις εκλογές που οργάνωσε ο Ντε Γκολ το 1968 για να «σπάσει» τη φοιτητική εξέγερση. Κατά την άποψή του, οι εκλογές αποτελούν μια «τρομακτική παγίδα». Η κριτική στις κάλπες δεν γίνεται όμως μόνο από τα αριστερά. Αναρχικός της Δεξιάς και θαυμαστής του Νίτσε, ο Φρεντερίκ Παζάκ δεν έχει ψηφίσει ποτέ γιατί θεωρεί ότι κανένας πολιτικός δεν είναι αρκετά ικανός για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας. «Ολοι οι υποψήφιοι, ακόμη κι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι θέλουν τη ρήξη με το σύστημα, σκέπτονται και συμπεριφέρονται σαν πολιτικάντηδες», γράφει στο νέο «εφήμερο» εβδομαδιαίο του περιοδικό, που απευθύνεται σε όλους όσοι έχουν απελπιστεί από το εκλογικό παιχνίδι.

Ο Ζαν Σαλέμ, καθηγητής στη Σορβόννη, δικαιολογεί την αποχή του από το «εκλογικό τσίρκο» με το σκεπτικό ότι η πλειοψηφία δεν έχει πάντα δίκιο: άλλωστε και ο Χίτλερ με «δημοκρατικό» τρόπο ανέλαβε την εξουσία. Το πιο συντριπτικό επιχείρημα όμως το εκθέτει ο φιλόσοφος Αλέν Ναζ στο περιοδικό «Lignes»: όσοι πολιτικοί προσπάθησαν να λυτρωθούν από τον ζυγό των αγορών ή των Βρυξελλών, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου με την ιδέα του για δημοψήφισμα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν πρόωρα την εξουσία...

tanea.gr

Διαβάστε περισσότερα...