Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Άωρα και παράωρα



Ανάμεσα νύχτας κι αυγής
σφηνωμένη βρήκα την άωρη ώρα.
Ασεβής ευθυμία πουλιών με ξύπνησε τόσο νωρίς
και βγήκα στων σκοταδιών την άμπωτη.


Το μπαλκόνι μου ήσυχα λάμνει
στ αβαθή χρώματα.
Ονειρεύονται ακόμα οι κήποι
ερχομό άγνωστων ανθέων


Αργά ξεδιπλώνεται ο περιβόητος ορίζοντας
σαν φθηνή κορδέλα του μέτρου.
Με λήθη μοιάζει η θάλασσα: μας ξέχασαν.
Με λήθη μοιάζει το άπειρο.Άπειρος λήθη.


Ένα καίκι ξεκουρδίζεται στο βάθος,
το παίρνει η απόσταση και παίζει.
Μουρμουριστά των χρωμάτων η στάθμη ανεβαίνει.
Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα....

Ξυπνάει ένα λευκό κουπί,
φτεροκοπάει μια στέγη,

ένα παραθυρόφυλλο σπαρτάρισε.
Έντρομο αφυπνίζεται κάποιο καμπαναριό,
ένοχο: η πίστη πρέπει να ξυπνάει πρώτη.
Πρώτη απ 'όλα.

Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.
Διαγράφονται κλειστές οι πόρτες
και τα όρια πεισμώνουν.
Σ΄ενάργεια βγήκαν τα βουνά
και σε γυρίζουν πίσω.
Και συ προσδοκία που πας;
Έχουν ξυπνήσει από ώρα οι αρνήσεις.

Κι εγώ,εγώ που είμαι και ονομάζομαι
προχωρημένη ώρα,
τι γυρεύω ανάμεσα σε τούτες τις νήπιες διαθέσεις;


Κική Δημουλά - Από τη Συλλογή "Το Λίγο του Κόσμου "(1971)

1 σχόλιο: