Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Των κεκοιμημένων

Ας πούμε ένα τραγούδι σιγανό, 
καθώς αρμόζει στους κεκοιμημένους, 
ενώ φτερά πουλιών γεμίζουν τον αέρα 
κι αυτοί περνούν σκυφτοί σηματοδότες 
και βγαίνουν σε υπόγειες διαβάσεις. 
Πάλι σκοτάδι, πάλι της ψυχής 
τ’ απόκρημνα φαράγγια 
κι ο ήλιος με παλάμες κάρβουνο 
να τους πατάει, 
ώσπου βουτάνε στα νερά και κρύβονται. 

 Κι όμως γελούσαν στα νοσοκομεία, 
δε βρίσκανε το φαγητό του γούστου τους, 
βλέπανε τηλεόραση, 
έκαναν σχέδια για ένα μέλλον 
που κανείς δεν τους υπόσχονταν. 
Ούτε οι γιατροί με το φθαρμένο κύρος 
ούτε οι δικοί τους με την αναπόδεικτη αγάπη 
και μόνον οι οροί τούς λέγαν την αλήθεια 
στάζοντας μέρα και νύχτα τα χημικά του χάρου 
μες στο αίμα τους.

Ας πούμε ένα τραγούδι σιγανό, 
καθώς φτερά πουλιών γεμίζουν τον αέρα 
κι αυτοί βουτάνε στα νερά και κρύβονται, 
ενώ το φως επάνω τρέχει σε πλάτες και μαλλιά 
και συντηρεί τα ζώα και τα χόρτα, 
μα προπαντός τα λέπια του. 

 Μιχάλης Γκανάς, από τη συλλογή «Γυάλινα Γιάννενα», 1989

1 σχόλιο: