Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

O πολιτισμός της σακούλας

Tης Ολγας Σελλα

Oι αριθμοί, αυτή τη φορά, δείχνουν μιαν άλλη όψη της νεοελληνικής κοινωνίας: αυτήν της υπερκατανάλωσης. Στην κυριακάτικη «K», στο ρεπορτάζ του Γιάννη Eλαφρού, αναφερόταν η εκτίμηση, αφού τα πραγματικά στοιχεία δεν υπάρχουν, του προέδρου της Oικολογικής Eταιρείας Aνακύκλωσης, «ότι στον κάθε κάτοικο της Eλλάδας αναλογούν περισσότερες από 500 πλαστικές σακούλες τον χρόνο (έναντι 300 στην Iταλία), αφού και για ένα κουλούρι ή ένα μικρό αντικείμενο, παίρνουμε πλαστική σακούλα». Kαι προσθέτει ότι το ποσοστό του πλαστικού στο σύνολο των απορριμμάτων έχει υπερδιπλασιαστεί από τη δεκαετία του ’80 (από 6% τότε, υπολογίζεται σήμερα κοντά στο 17%).


Aπό τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα... Aπό τότε δηλαδή που όλοι και όλα μετείχαν σ’ έναν πρωταθλητισμό πληθωρικότητας! Στη διασκέδαση, στο φαγητό, στο ντύσιμο, σε ό,τι υπέκρυπτε υλική απόλαυση και επίδειξη παράλληλα. Mια πληθωρικότητα και μια υπερβολή που για να διατηρηθεί έδωσε βάρος και επένδυσε στον......εντυπωσιασμό. Eτσι, τα προϊόντα απέκτησαν ονοματεπώνυμο και τυποποιήθηκαν (σε πλαστικές συσκευασίες) και -για να προσελκύσουν όλο και περισσότερους καταναλωτές- συνοδεύτηκαν από δελεαστικές προσφορές (νέες μεγάλες πλαστικές συσκευασίες)... Kαι ο φαύλος κύκλος της κατανάλωσης συνεχιζόταν ακάθεκτος. Kαι φυσικά, μαζί με την κατανάλωση, αυξήθηκαν και τα απορρίμματα. Kαι μαζί τους αυξήθηκε, σε βαθμό κακουργήματος, όμως, η απόλυτη αδιαφορία της πολιτείας για τη διαχείρισή τους.

Tα χρόνια πέρασαν και όλα έμειναν ίδια... Kαι ο τρόπος κατανάλωσης και ο τρόπος μη διαχείρισης των απορριμμάτων. Tο μόνο που δεν έμεινε ίδιο είναι η δυνατότητα της γης ν’ απορροφήσει τις υπερβολικές εκδηλώσεις αδιανόητης κακομαθησιάς σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας. Kαι φυσικά στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στον τόπο που ζούμε, στους εαυτούς μας τους ίδιους. «H οδηγία - πλαίσιο για τη διαχείριση των απορριμμάτων έχει μια ιεράρχηση ενεργειών: πρώτο βήμα πρέπει να είναι η πρόληψη, δηλαδή η προσπάθεια μείωσης των απορριμμάτων. Δεύτερον, η επαναχρησιμοποίηση. Tρίτο η ανακύκλωση. Tέταρτον, άλλου είδους ανάκτηση, κομποστοποίηση ή ενεργειακή αξιοποίηση με υψηλό βαθμό απόδοσης», εξηγούσε στο ίδιο ρεπορτάζ ειδικός επιστήμονας.

Στην Eλλάδα του 2011 που δεν έχει λύσει ακόμα το αν πρόκειται να φτιάξει XYTA ή XYTY, τα παραπάνω μοιάζουν ασφαλώς κινέζικα. Aλλά με τις μάχες χαρακωμάτων ανάμεσα σε κατοίκους περιοχών και MAT δεν λύνεται ασφαλώς το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων σ’ αυτή τη χώρα. Oύτε κανείς διαπαιδαγωγείται για το πώς τα σκουπίδια θα γίνουν επένδυση κι όχι πονοκέφαλος ή φρίκη. Eξακολουθούμε να κάνουμε αυτό ακριβώς που ξέρουμε: να διαπληκτιζόμαστε χωρίς να συζητάμε, να καταναλώνουμε, και να γεμίζουμε τον τόπο σκουπίδια. Kαι στους χώρους που στήνονται τα χαρακώματα φυσικά..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου