Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Ουλαλούμ


Ένα τραγούδι στο οποίο αναδεικνύεται όλη η ευαισθησία του Νικόλα Άσιμου ως συνθέτη και ερμηνευτή

Στίχοι: Γιάννης Σκαρίμπας
Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Πρώτη εκτέλεση:
Νικόλας Άσιμος
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου,
Διονύσης Τσακνής


'Ήταν σα να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά, κι από τα δάσα!

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει φώτα [ήλιο] και βροχή το νιο φεγγάρι!...

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ, χρυσή, κουβέντα.

Πως να... θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"
που μ' έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός
και - τάχας - σύγνεφα θαμπά, προς τη σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωϊμένα! -
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα), χρυσή, κ' εσύ με μένα!...

Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
πάταγα γω - στραβός - μες στα νερά; κ' εσύ κοντά μου!..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου